Kredietnemers verdienen kredietverstrekkers die verstand hebben van Bitcoin

Het volgende opiniestuk is geschreven door Matt Luongo, de oprichter en CEO van Thesis*, de venture studio achter Mezo, tBTC en Lolli. Hij heeft een achtergrond als ontwikkelaar en bouwt sinds 2014 aan Bitcoin. Daarnaast was hij medeoprichter van Fold, dat nu op de Nasdaq wordt verhandeld. Onder zijn leiding heeft Thesis* kapitaal opgehaald bij a16z, Polychain, ParaFi en Pantera. Mezo, zijn huidige focus, is voortgekomen uit zijn eigen poging om een door Bitcoin gedekte hypotheek te krijgen en het besef dat Bitcoin nog steeds geen functionerende kredietmarkt heeft. Hij schrijft en spreekt over zelfbeheerfinanciering, Bitcoin-native kredietverlening en wat er na CeFi komt.

Wat er in de praktijk gebeurt, is rommeliger en veel menselijker. Sinds de SEC spot-Bitcoin-beursgenoteerde producten heeft goedgekeurd, de FASB is overgestapt op reële-waardeboekhouding voor crypto-activa en Cantor Fitzgerald een Bitcoin-financieringsbedrijf heeft gelanceerd, is de markt veel beter geworden in het toestaan dat bedrijven Bitcoin bezitten. Ze heeft nog steeds niet geleerd hoe ze er goed tegen in te lenen.

Elke grote, beursgenoteerde naam die een nieuw Bitcoin-product aankondigt, is weer een dominosteen die op zijn plaats valt. Maar achter dat persbericht schuilen jaren van stille, onopgemerkte voorbereiding.

Iemand binnen het bedrijf snapt het al. Ze bezitten al jaren Bitcoin. Ze hebben het werk gedaan. Ze begrijpen wat het betekent. Ze brengen die overtuiging mee naar het bedrijf. Ze brengen het ter sprake in gesprekken, planningscycli, risicoanalyses en treasury-discussies.

Wat nog belangrijker is: Bitcoiners zijn overal.

Ze zitten in de verzekeringssector. In venture capital. In de logistiek. In de betalingssector. In operationele functies binnen bedrijven die zichzelf nooit als "crypto-native" zouden omschrijven.

Zodra je Bitcoiners gaat zien als een gedistribueerd netwerk binnen bestaande instellingen, beginnen de kansen er anders uit te zien.

Opnieuw beginnen

Het afgelopen decennium was de focus bij het opbouwen van Bitcoin op de voordeur.

Hoe krijg je mensen binnen?

Hoe help je ze te kopen?

Hoe help je ze te sparen?

Hoe maak je zelfbewaring minder intimiderend?

Dat was allemaal belangrijk. Veel daarvan is dat nog steeds. Maar er is nu een andere uitdaging waar de markt nog niet genoeg tijd aan heeft besteed.

Wat gebeurt er nadat Bitcoin al op de balans staat?

Wat gebeurt er wanneer overtuiging niet langer de barrière is, maar kapitaalefficiëntie?

Een groeiend aantal bedrijven is hier al dichterbij dan ze beseffen. Ze hebben het activum. Ze hebben iemand binnen het bedrijf die begrijpt waarom het belangrijk is. Wat ze nog missen is een financieel systeem dat weet hoe het hen moet financieren.
Dat is de verschuiving die deze markt nog steeds onderschat. Bitcoin groeit uit van een activum dat mensen kopen tot onderpand waar bedrijven financiering tegen zouden moeten kunnen krijgen.
De markt is erg goed geworden in het aanbieden van blootstelling aan Bitcoin. Er is veel minder gedaan om de bedrijven te ondersteunen die het al in bezit hebben.

Wanneer die bedrijven op zoek gaan naar krediet, betreden ze een markt waar door Bitcoin gedekte leningen nog steeds ongewoon schaars zijn. En als ze beschikbaar zijn, zijn de tarieven vaak exorbitant (>9%). Bitcoin is misschien wel een van de meest liquide en ongerepte vormen van onderpand ter wereld, maar op het moment dat een bedrijf er een lening op probeert af te sluiten, behandelt de markt die beslissing nog steeds als exotisch.

Kredietnemers verdienen kredietverstrekkers die hen begrijpen. En begrip begint met het erkennen van wat deze bedrijven daadwerkelijk proberen te doen. Voor een groeiende groep bedrijven is Bitcoin meer dan een hedge. Het wordt onderdeel van een duurzamere kapitaalstrategie, een strategie die minder afhankelijk is van banken, rentecycli en beleidskeuzes waarover zij geen controle hebben.

Het systeem waarop ze lenen, is niet voor hen gemaakt

Dat gebrek aan kredietverstrekkingsvermogen heeft ertoe geleid dat bedrijven in de knel zitten door schuldregelingen die geen recht doen aan de kwaliteit van hun onderpand of de kracht van hun langetermijnpositie. De tarieven zijn te hoog. De voorwaarden zijn te rigide. En de markt beloont nabijheid tot het centrum van het monetaire systeem vaak meer dan dat ze discipline of veerkracht beloont.
Dat is het Cantillon-effect in de praktijk.

Hoe dichter je bij de bron van nieuw geld zit, hoe goedkoper je kapitaal. Hoe verder je er vanaf staat, hoe meer je betaalt. Het is een nabijheidsbelasting, en de meeste bedrijven, vooral die welke geduldig proberen op te bouwen en harde activa aan te houden, bevinden zich aan de verkeerde kant ervan.
Het resultaat is dat kredietnemers worden gekoppeld aan kredietverstrekkers die hen of hun onderpand niet echt begrijpen.

Bitcoin opent de deur naar een andere regeling.

Als Bitcoin het activum buiten dat systeem is, dan zou het lenen tegen Bitcoin niet dezelfde politieke of institutionele nabijheid moeten vereisen die het oude systeem eist. Door Bitcoin gedekte dollars hoeven niet elke verstoring van de fiat-kredietmarkten over te nemen. Lenen tegen hard onderpand in een neutraal systeem, onder voorwaarden die de kwaliteit van dat onderpand respecteren, zou normaal moeten zijn.

De markt ontmoeten waar die zich bevindt

In mijn carrière tot nu toe heb ik me gericht op het nuttiger maken van Bitcoin. Keer op keer heb ik mezelf eraan moeten herinneren dat Bitcoiners niet beperkt zijn tot “schimmige superprogrammeurs” of maximalisten op het gebied van zelfbewaring.

De Bitcoiners van vandaag zijn overal in de stack te vinden. Sommigen leven in de commandoregel. Anderen leven in spreadsheets, balansen en Bloomberg-terminals. Het zijn bouwers, operators, treasury-teams en besluitvormers. Dat is belangrijk, niet omdat persoonlijke overtuiging alleen markten verandert, maar omdat het verandert wat bedrijven bereid zijn te bezitten, te verdedigen en omheen te bouwen.
De kans ligt nu in het tegemoetkomen aan de markt waar deze zich bevindt.

Voor sommigen betekent dat nog steeds soevereiniteit en zelfbewaring. Voor anderen betekent het iets fundamentelers en urgenter: kredietmarkten die Bitcoin als serieus onderpand kunnen behandelen, bewaring waarop instellingen kunnen vertrouwen, en leningsstructuren die de kracht van het activum weerspiegelen in plaats van uit te gaan van verouderde aannames. De markt beweegt zich in die richting, van gekwalificeerde bewaring naar specifieke Bitcoin-financiering, maar het is nog vroeg.

Dit is de ontbrekende laag in de financiële ontwikkeling van Bitcoin.

Onderpand is niet allemaal gelijk, en het komende decennium zal duidelijk maken dat niet alle krediet gelijk is. Naarmate het onderpand verandert, verandert ook de markt die erop is gebouwd. De bedrijven die die verschuiving als eerste begrijpen, zullen een voordeel hebben ten opzichte van degenen die Bitcoin nog steeds behandelen als een neveninzet in plaats van een balansactief.

Het volgende hoofdstuk van Bitcoin zal worden bepaald door wie ertegen kan lenen, erop kan voortbouwen en het met overtuiging kan garanderen.

De instellingen die dat begrijpen, zullen niet alleen blootstelling aan Bitcoin aanbieden. Ze zullen helpen de kredietmarkt van de toekomst vorm te geven.