نکات برجسته‌ی جدال کالشی با ایالت تنسی، نشان‌دهنده‌ی یک نقطه‌ی عطف بالقوه‌ی بزرگ برای بازارهای پیش‌بینی است

بازارهای پیش‌بینی: «شرط‌بندی» یا «قراردادهای رویداد»؟

در مرکز بحث مقررات‌گذاری، یک پرسش به‌ظاهر ساده اما فریبنده قرار دارد: وقتی کسی روی اینکه تنسی تایتنز یک بازی فوتبال را خواهد برد پول می‌گذارد، آیا فرقی می‌کند که پلتفرم آن تراکنش را «شرط‌بندی» بنامد یا «قرارداد رویداد»؟

تنسی می‌گوید فرقی نمی‌کند.

«شورای شرط‌بندی ورزشی» ایالت در ژانویه علیه کالشی، پولی‌مارکت و Crypto.com اقدام کرد و به پلتفرم‌ها دستور داد ارائه بازارهای پیش‌بینی مرتبط با ورزش به ساکنان تنسی را متوقف کنند. ناظران استدلال کردند که این قراردادها عملاً شرط‌بندی ورزشی محسوب می‌شوند و بنابراین بدون رعایت الزامات مجوزدهی، مالیات، سن و حمایت از مصرف‌کننده در تنسی قابل ارائه نیستند.

گردانندگان بازارهای پیش‌بینی نگاه کاملاً متفاوتی دارند. استدلال آن‌ها این است که قراردادهای رویداد، ابزارهای مالیِ تحت مقررات فدرال هستند که توسط «کمیسیون معاملات آتی کالا» یا CFTC نظارت می‌شوند. اگر این تفسیر غالب شود، ایالت‌ها ممکن است تقریباً هیچ اختیاری برای تنظیم آن‌ها به‌عنوان محصولات قمار نداشته باشند.

این تمایز شاید فنی به نظر برسد، اما میلیاردها دلار و شکل آینده صنعت شرط‌بندی ورزشی آمریکا می‌تواند به آن وابسته باشد.

این جنجال همچنین یک واقعیت هرچه ناخوشایندتر را آشکار کرده است: با گسترش تهاجمی بازارهای پیش‌بینی به حوزه ورزش، بسیاری از محصولات آن‌ها برای کاربران عادی تقریباً از آنچه از قبل در DraftKings، FanDuel یا BetMGM پیدا می‌کنند غیرقابل تشخیص شده است.

اکنون پرسشی که پیش روی دادگاه‌هاست این است که آیا ساختاربندی شدن مانند یک «صرافی/بورس» برای قانونی متفاوت بودنِ آن‌ها کافی است یا نه.

در ۹ ژانویه، شورای شرط‌بندی ورزشی تنسی نامه‌های «توقف و خودداری» ارسال کرد که قراردادهای رویداد ورزشی ارائه‌شده توسط کالشی، پولی‌مارکت و Crypto.com را هدف قرار می‌داد.

ایالت خواستار آن شد که پلتفرم‌ها ارائه این محصولات به مشتریان تنسی را متوقف کنند، قراردادهای در جریان را باطل کنند و وجوه مشتریان را بازگردانند.

موضع تنسی روشن و سرراست است. طبق «قانون بازی‌های ورزشی» این ایالت، شرکت‌هایی که روی رویدادهای ورزشی شرط می‌پذیرند باید از ایالت مجوز بگیرند و از چارچوبی مقرراتی تبعیت کنند که شامل حمایت‌های مصرف‌کننده، حداقل الزامات سنی، اقدامات قمار مسئولانه و مالیات‌هاست.

کالشی هیچ‌یک از این‌ها را به‌عنوان یک سایت شرط‌بندی ورزشی در تنسی انجام نمی‌دهد، چون اصرار دارد که سایت شرط‌بندی ورزشی نیست.

در عوض، کالشی یک بازار قراردادیِ دارای تعیین/مجوز فدرال را اداره می‌کند. کاربران قراردادهایی را می‌خرند و می‌فروشند که تسویه آن‌ها به این بستگی دارد که آیا یک رویداد رخ می‌دهد یا نه. قراردادی که می‌پرسد آیا یک تیم NFL یک بازی مشخص را خواهد برد ممکن است با قیمت ۶۵ سنت معامله شود؛ چیزی که تقریباً نمایانگر احتمال ۶۵٪ از دید بازار است. اگر رویداد رخ دهد، قراردادِ برنده با ۱ دلار تسویه می‌شود. اگر نه، با صفر تسویه می‌شود.

تجربه اقتصادی برای مشتری می‌تواند به‌طرز چشمگیری شبیه قمار به نظر برسد.

اما ساختار بازار متفاوت است.

یک سایت شرط‌بندی سنتی طرفِ مقابل شرط مشتری می‌ایستد و قیمت‌هایی تعیین می‌کند که برای مدیریت ریسک خودش طراحی شده‌اند. در کالشی، کاربران عموماً در برابر سایر مشارکت‌کنندگان بازار معامله می‌کنند. صرافی انجام تراکنش را تسهیل می‌کند و قیمت‌ها از خریداران و فروشندگان شکل می‌گیرند، نه از یک بوک‌میکر که ضرایب را تعیین کند.

این تفاوت محورِ دفاع حقوقی کالشی است.

این همچنین ممکن است همان تمایزی باشد که در نهایت تعیین می‌کند آیا آمریکا یک رژیم ملیِ واحد برای بازارهای پیش‌بینی ایجاد خواهد کرد یا ده‌ها رژیم قمارِ ایالت‌به‌ایالت.