یک بانک رمزارزی فدرال آمریکایی به‌تازگی توکن‌های اورانیوم فیزیکی را اضافه کرد

با ارزش بازار نسبتاً کوچکی که اندکی بالاتر از ۹ میلیون دلار قرار دارد، این اقدام به صندوق‌های تحت نظارت اجازه می‌دهد یک کالای رادیواکتیوِ به‌شدت محدودشده را در همان حساب‌های بانکی تفکیک‌شده و مصون از ورشکستگی نگهداری کنند که برای بیت‌کوین (BTC) و معادل‌های نقدی استفاده می‌کنند.

اکنون یک بانک آمریکایی دارای مجوز فدرال با خیال راحت ادعاهای شما بر یلوت‌کیک رادیواکتیو را در کنار استیبل‌کوین‌هایتان نگه می‌دارد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۶، بانک دیجیتال انکوریج N.A. حضانت نهادی برای xU3O8، یک توکن آن‌چین را معرفی کرد که با کنسانتره سنگ معدن اورانیوم فیزیکی پشتوانه‌سازی شده است.

فلزِ زیربنایی در بشکه‌های صنعتیِ انبارش داخل تأسیسات کامکو بسته‌بندی و نگهداری می‌شود، در حالی که مالکیت ذی‌نفعانه روی Etherlink، یک شبکه لایه‌۲ ساخته‌شده بر بستر تزوس، ثبت شده است. این ساختار از دیوان‌سالاری دست‌وپاگیری عبور می‌کند که زمانی صندوق‌های معمولی را به‌کلی از معاملات انرژی هسته‌ای محروم می‌کرد. حضانتِ تحت نظارت برای انرژی اتمی از راه رسیده است.

یلوت‌کیک در یک پوشش دیجیتال

اورانیوم فیزیکی هرگز مثل مس یا ذرت معامله نشده است. تأمین سنتی به شبکه‌های کارگزاری سفارشی، مجوزهای تخصصی نظارتی و حداقل سفارش‌های بسیار بزرگ نیاز دارد. تسویه معمولاً هفته‌ها طول می‌کشد. توکن xU3O8 که از طریق Uranium.io منتشر شده و در آن شرکت دارای رگولاتوری بریتانیا، آرککس، نقش امین (trustee) را بر عهده دارد، آن ادعای حقوقی را به دارایی‌ای تبدیل می‌کند که ظرف چند دقیقه منتقل می‌شود.

این پودر فیزیکی سوخت آمادهٔ راکتور نیست و همچنین هیچ‌کس نمی‌تواند بدون غنی‌سازی گسترده، آن را به‌سادگی به سلاح تبدیل کند. در عوض، کامکو فلز واقعی را در تأسیسات تأییدشده نگه می‌دارد و به‌طور منظم گزارش‌های حسابرسی اثبات ذخایر را منتشر می‌کند. توکن صرفاً مالکیت ذی‌نفعانه را ذیل حقوق تراست انگلیسی در قالبی دیجیتال «بسته‌بندی» می‌کند. مشتریان انکوریج فقط این ادعای دیجیتال را در حساب‌های تفکیک‌شده و مصون از ورشکستگی نگهداری می‌کنند.

چرا مجوز (چارتر) اهمیت دارد

علاوه بر این، خریداران نهادی به‌ندرت تردید داشتند که آیا می‌توان کالاهای فیزیکی را روی زنجیره ضرب کرد یا نه. دردسر اصلی پیدا کردن یک نهادِ قانونی برای نگهداری کلیدها بود. ناظران «اداره کنترل ارز» (OCC) بر انکوریج نظارت دارند؛ به این معنی که تیم‌های انطباق (Compliance) می‌توانند بررسی‌های جداگانه طرف مقابل را برای دارایی‌های عجیب‌وغریب کنار بگذارند.

«نهادها از نظر علاقه به دارایی‌های واقعیِ توکنیزه‌شده کمبود ندارند. چیزی که کم دارند جاهایی برای نگهداری آن‌هاست که چارچوب ریسک را برآورده کند،» نیتن مک‌کالی، مدیرعامل انکوریج دیجیتال، در جریان اعلام این خبر توضیح داد. برای یک مدیر ارشد ریسک در یک نهاد، تفاوت میان یک کیف پول برون‌مرزی و یک متولیِ تحت نظارت OCC از زمین تا آسمان است.

شناوری اندک در برابر تقاضای هسته‌ای

خودِ بازار همچنان بسیار کوچک است. با معامله شدن xU3O8 در حوالی ۵.۶۶ دلار به ازای هر واحد، ارزش کل بازار این توکن حتی نزدیک به ارزش بازار هیچ‌یک از توکن‌های بزرگ هم نیست. این مبلغ به‌سختی می‌تواند حتی یک خطای گرد کردن در دفتر تدارکات سالانه یک شرکت خدماتی جهانی را پوشش دهد.

با این حال، مراکز دادهٔ هوش مصنوعی (AI) که انرژی زیادی می‌بلعند، علاقه عظیمی به تولید برق پایهٔ هسته‌ای ایجاد کرده‌اند. تخصیص‌دهندگان سرمایه که از فشار کمبود انرژی غافلگیر شده‌اند، می‌خواهند بدون اجاره انبارهای مواد خطرناکِ دارای مجوز، در معرض این حوزه قرار بگیرند. بن الویج، رئیس دارایی‌های جایگزین در Trilitech، اشاره کرد که انکوریج عملاً «بزرگ‌ترین مانعی را که از تخصیص‌دهندگان می‌شنویم، برمی‌دارد.»

این‌که آیا رؤسای میزهای نهادی واقعاً به اندازه‌ای یلوت‌کیک دیجیتال می‌خرند که تفاوت معناداری ایجاد کند یا نه، فقط گذر زمان مشخص می‌کند. پرسش واقعی این است که بازرسان بانکی چگونه پرتفویی را مدیریت می‌کنند که در آن سوخت انرژی هسته‌ای، توکن‌های دلاری و دارایی‌های رمزارزی مانند بیت‌کوین از فناوری دفترکل توزیع‌شده مشابهی استفاده می‌کنند.