Waarom stablecoins wellicht nooit aan de risico’s van het traditionele bankwezen zullen ontsnappen: CEO van Frgmnt

Van speculatieve instrumenten naar toegang tot de digitale dollar

Toen de eerste golf van gedecentraliseerde financiering (DeFi) de wereldeconomie overspoelde, werden stablecoins voornamelijk gezien als speculatieve smeermiddelen, maar dat beeld verdwijnt snel. In opkomende markten en langs wereldwijde handelsroutes draait het bij stablecoins om toegang tot de Amerikaanse dollar.

Naarmate de mondiale macro-economische omstandigheden veranderen, verschuift de mainstream acceptatie van digitale fiatvaluta van speculatieve jacht op rendement naar dagelijks economisch nut. Maar nu miljarden dollars naar digitale vormen verschuiven, rijst een fundamentele financiële vraag: wat gebeurt er met die dollars wanneer ze niet worden gebruikt?

Aurélien Roussel, medeoprichter en CEO van Frgmnt, een bedrijf dat infrastructuur voor stablecoins aanbiedt, is van mening dat de sector op een cruciaal kruispunt staat. Roussel, die eerder als chief operating officer bij Bricks.co werkzaam was, begrijpt zowel de wrijvingen binnen de traditionele financiële sector als de kracht van technologische schaalvergroting.

Voor gebruikers in opkomende economieën draait de waardepropositie van stablecoins inderdaad nooit om complexe DeFi-protocollen. Volgens Roussel gaat het om economisch overleven op basisniveau: het beschermen van de koopkracht tegen de waardevermindering van de lokale valuta en het verplaatsen van kapitaal zonder de verpletterende wrijving van traditionele bankkanalen.

"Ik denk dat de grootste verschuiving is dat stablecoins steeds minder over crypto gaan en steeds meer over toegang tot dollars", legt Roussel uit. "Die gebruiker geeft niet per se om DeFi-rendementen. Het gaat hen om betrouwbaarheid, liquiditeit en kosten."

Volgens Roussel zal de volgende fase van wereldwijde acceptatie plaatsvinden via producten waarbij de onderliggende blockchain vrijwel onzichtbaar wordt – direct ingebed in geldovermakingen, salarisadministratie, bedrijfsfinanciën en betalingsverwerking voor handelaren.

"Zodra een gebruiker of bedrijf digitale dollars in bezit heeft, rijst vanzelf de vraag: wat gebeurt er met die dollars als ze niet worden gebruikt? Hier wordt volgens mij het onderscheid tussen transactionele liquiditeit en productieve liquiditeit belangrijk", zei hij. "Dezelfde dollar kan liquide en beschikbaar blijven voor betalingen, terwijl hij tegelijkertijd wordt ingezet in een zorgvuldig beheerde strategie wanneer hij niet in gebruik is."

In plaats van gewone gebruikers te dwingen DeFi-experts te worden, stelt Roussel dat het de taak van de sector is om de onderliggende infrastructuur zo robuust te maken dat gebruikers er automatisch van profiteren, zonder ooit na te hoeven denken over de onderliggende technische componenten.

Beheer van tegenpartijrisico’s in de banksector

De bankfaillissementen van 2023 legden een fundamentele paradox bloot van door fiatgeld gedekte stablecoins: hoewel ze op de blockchain bestaan als gedecentraliseerde, programmeerbare activa, blijven ze buiten de blockchain verankerd aan sterk gecentraliseerde, traditionele bankinstellingen.

Dit roept een belangrijke vraag op: kunnen door fiat gedekte stablecoins zich ooit echt loskoppelen van traditionele bankrisico’s? Roussel is pragmatisch.

"Ik denk niet dat een door fiat gedekte stablecoin ooit volledig kan worden losgekoppeld van het traditionele financiële systeem. De vraag is hoe die afhankelijkheid is gestructureerd en hoeveel veerkracht er omheen is opgebouwd”, zei hij. „De les uit eerdere bankfaillissementen is dat de infrastructuur van stablecoins er rekening mee moet houden dat individuele bancaire tegenpartijen failliet kunnen gaan.”

Om zich te beschermen tegen systeemrisico’s wijst Roussel op een modulaire architectuur als de essentiële routekaart voor uitgevers van stablecoins.

Een manier om dit te bereiken is door diversificatie van bankrelaties, om zo het tegenpartijrisico van een ‘single point of failure’ te elimineren. Scheiding van reserves, transparante en realtime verklaringen, en operationele redundantie verspreid over meerdere liquiditeitsbronnen en terugkoopmechanismen zijn andere waarborgen tegen systeemfouten.

"Blockchain neemt traditionele financiële risico’s niet weg", merkte Roussel op. "Wat het wel kan doen, is delen van de financiële architectuur transparanter, programmeerbaarder en controleerbaarder maken. Het doel moet daarom niet zijn om te doen alsof stablecoins volledig onafhankelijk zijn van de traditionele financiële wereld, maar om die afhankelijkheden zichtbaar, gediversifieerd en beheersbaar te maken."

De USDT van Tether heeft al lange tijd een dominante greep op de wereldwijde niet-westerse handel dankzij diepgewortelde netwerkeffecten. Hoewel naleving van regelgeving en institutionele structurering vaak worden aangeprezen als concurrentievoordelen, benadrukte Roussel dat naleving op zich niet automatisch een einde maakt aan diepgewortelde liquiditeit.

"Netwerkeffecten zijn buitengewoon krachtig als het om geld gaat", aldus Roussel. "Zodra een stablecoin beschikt over diepe liquiditeit, brede ondersteuning door beurzen, acceptatie door handelaren en een sterke verspreiding in een bepaalde markt, wordt het moeilijk om deze te vervangen."

Roussel beschouwt de markt echter niet als een arena waarin de winnaar alles krijgt. In plaats daarvan voorziet hij een gesegmenteerd ecosysteem waarin verschillende stablecoins zich specialiseren in specifieke toepassingen, variërend van retailbetalingen en treasurybeheer voor bedrijven tot institutionele afwikkeling en langetermijnsparen.

"Vooral voor institutionele gebruikers zal de beslissing waarschijnlijk steeds meer afhangen van transparantie, liquiditeit, toegang tot regelgeving, bewaring, terugkoop en integratie met de bestaande financiële infrastructuur", aldus Roussel. "Ik verwacht dus dat de stablecoin-markt meer gesegmenteerd zal raken in plaats van simpelweg te convergeren naar één wereldwijde winnaar. Het belangrijke concurrentievoordeel zal in toenemende mate liggen in distributie en infrastructuur, en niet alleen in het token zelf.”

Omgaan met de versnippering van regelgeving

Naarmate rechtsgebieden lokale wettelijke kaders vaststellen, zoals de Europese MiCA-verordening (Markets in Crypto-Assets) en diverse regionale initiatieven, krijgen emittenten te maken met een gefragmenteerd landschap. Deze fragmentatie van de regelgeving dwingt de infrastructuur zich over geografische grenzen heen aan te passen.

Toch is Roussel van mening dat regelgevingsfrictie de wereldwijde acceptatie niet zal tegenhouden, waarbij hij een directe parallel trekt met de ontwikkeling van het internet in bredere zin.

"Het internet zelf functioneert binnen zeer uiteenlopende rechtsstelsels," aldus Roussel. "Wat eruit voortkwam was niet één wereldwijd regelgevingskader, maar een gemeenschappelijke technische infrastructuur in combinatie met lokale regels op de punten waar die infrastructuur in contact komt met gereguleerde economieën. Ik verwacht iets soortgelijks bij stablecoins."

De grootste bedreiging is volgens Roussel het mogelijke ontstaan van geïsoleerde, jurisdictiespecifieke technische silo’s die de grensoverschrijdende interoperabiliteit ondermijnen.

"De sector zou moeten streven naar regelgevende interoperabiliteit, ook al is volledige harmonisatie van de regelgeving onrealistisch", pleitte hij. "Normen rond transparantie van reserves, verklaringen, identiteit, naleving en terugkoop zouden in toenemende mate interoperabel kunnen worden tussen verschillende rechtsgebieden. In dat model blijft de protocol-laag mondiaal, terwijl gereguleerde toegangspunten gelokaliseerd zijn."

Ondertussen, nu centrale banken wereldwijd proefprojecten uitvoeren met digitale valuta van centrale banken (CBDC’s), rijzen er vragen over de vraag of soevereine tokens particuliere stablecoins zullen verdringen. Roussel ziet de relatie eerder als een samenwerking dan als een tegenstelling.

"Ik acht het waarschijnlijker dat particuliere stablecoins en CBDC’s naast elkaar bestaan dan dat ze louter met elkaar concurreren," stelde Roussel. "Een CBDC kan een soevereine vorm van digitaal geld bieden, maar geld is slechts één onderdeel van de financiële stack. Gebruikers en bedrijven hebben ook behoefte aan wallets, distributie, liquiditeit, grensoverschrijdende connectiviteit, betalingen, krediet en treasury-infrastructuur."

In dit tweeledige kader bieden CBDC’s een soevereine, digitale rekeneenheid op basisniveau, terwijl particuliere stablecoins en commerciële lagen zorgen voor grensoverschrijdende connectiviteit, flexibele platformintegratie en op maat gemaakte financiële producten.

"Als CBDC’s op grote schaal worden gebruikt, zouden ze de bredere overgang naar programmeerbaar digitaal geld juist kunnen versterken", aldus Roussel. "Uiteindelijk denk ik dat het in de markt minder zal gaan om CBDC versus stablecoin en meer om hoe verschillende vormen van digitaal geld interageren met de financiële infrastructuur om hen heen."

Layer 2-schaalbaarheid en de verschuiving naar productief kapitaal

De massale migratie van stablecoin-verkeer naar Layer 2-netwerken en Layer 1-blockchains met hoge doorvoercapaciteit heeft de transactiekosten drastisch verlaagd. Nu afwikkeling voor minder dan een cent en vrijwel onmiddellijk een realiteit is geworden, ondergaan de economische basisprincipes van het uitgeven en beheren van stablecoins een fundamentele transformatie.

Wanneer transactiekosten naar nul dalen, is het overmaken van geld niet langer de belangrijkste inkomstenbron.

"Als de transactie zelf bijna gratis wordt, kunnen uitgevers en infrastructuuraanbieders niet langer voornamelijk op transactiekosten vertrouwen," merkte Roussel op. "Ze zullen steeds meer concurreren op het gebied van distributie, liquiditeit, financiële diensten, treasuryproducten en het vermogen om nuttige diensten rond de stablecoin op te bouwen."

Deze fundamentele verschuiving sluit naadloos aan bij de missie van Frgmnt om stablecoins te transformeren van passieve transactiemiddelen naar actieve, programmeerbare activa.

"Een stablecoin zou niet alleen een goedkope manier moeten zijn om dollars over te maken. Het kan een programmeerbaar financieel activum worden dat kan worden verplaatst, afgewikkeld, rendement oplevert en interactie aangaat met de financiële infrastructuur," aldus Roussel. "En zodra de marginale kosten voor het overmaken van die dollar tegen nul aanlopen, komt de economische waarde steeds meer voort uit wat je rondom de dollar kunt opbouwen, in plaats van uit de transactie zelf. Dat is een zeer belangrijke overgang voor de sector: van goedkopere betalingen naar programmeerbaar en productief kapitaal."