انشعاب‌های زنجیره بیت‌کوین توضیح داده شد: چرا هر دارنده BTC یک دارایی جدید به نسبت ۱:۱ دریافت می‌کند

پاسخ هیچ ربطی به سخاوت ندارد و همه‌چیز به این برمی‌گردد که بیت‌کوین واقعاً چگونه مالکیت را پیگیری می‌کند.

بیت‌کوین موجودی‌ها را ردیابی نمی‌کند، خروجی‌ها را ردیابی می‌کند

بیت‌کوین دفترکل حساب با نام‌ها و جمع‌های جاری ندارد. در عوض، خروجی‌های خرج‌نشده تراکنش را ردیابی می‌کند که با نام UTXO شناخته می‌شوند. هر UTXO یک تکه مجزای بیت‌کوین است که به یک کلید مشخص قفل شده است. موجودی یک کیف‌پول صرفاً مجموع تمام UTXOهایی است که کلید خصوصی می‌تواند آن‌ها را باز کند. این جزئیات مهم است، چون توضیح می‌دهد فورک واقعاً چه چیزی را کپی می‌کند.

وقتی یک هاردفورک به یک شکاف پایدار منجر می‌شود، دو شبکه از همان نقطه مشترک در تاریخ شروع می‌کنند به اجرای قوانین متفاوت. هر بلاکی که قبل از آن نقطه بوده، و هر UTXOای که درست لحظه قبل از آن وجود داشته، روی هر دو زنجیره یکسان است.

هیچ چیز لازم نیست دوباره ساخته یا دوباره صادر شود. هر دو شبکه از قبل همان سوابق را دارند، چون تا پیش از شکاف یک زنجیره واحد بودند.

چرا ۱:۱ هدیه نیست، تکثیر است

دارنده‌ای را تصور کنید که درست قبل از شکاف، ۱ BTC را در یک UTXO واحد دارد. آن خروجی در تاریخ مشترکی که هر دو زنجیره به ارث می‌برند وجود دارد. زنجیره بیت‌کوین آن را به رسمیت می‌شناسد. زنجیره جدیدِ فورک‌شده هم آن را به رسمیت می‌شناسد، چون همان بلاک‌ها را تا آن نقطه پذیرفته است. کلید خصوصی با یک فرایند شبکه‌ای کپی نشده است. از ابتدا تنها چیزی بوده که قادر به خرج کردن آن خروجی است، و حالا دو مجموعه نودِ جداگانه به‌طور مستقل روی این واقعیت توافق دارند.

به همین دلیل نسبت در لحظه اسنپ‌شات همیشه ۱:۱ است. این یک ایردراپ به معنای رایج آن نیست که در آن یک پروژه توکن‌های جدید ضرب می‌کند و آن‌ها را به فهرستی از آدرس‌ها می‌فرستد. هیچ‌کس فهرست تهیه نمی‌کند. هیچ تراکنش جدیدی چیزی را جابه‌جا نمی‌کند. شبکه فورک‌شده صرفاً همان مجموعه UTXO پیش از شکاف را که از قبل وجود داشته محاسبه می‌کند، و سپس از آن به بعد قوانین خودش را روی آن اعمال می‌کند.

یک قانون، دو آینده برابر را تضمین نمی‌کند

رابطه ۱:۱ فقط لحظه شکاف را توصیف می‌کند. بعد از آن، دو زنجیره دیگر همگام نمی‌مانند. یک دارنده می‌تواند بیت‌کوین خود را روی زنجیره اصلی خرج کند و سکه فورک‌شده را دست‌نخورده بگذارد، یا برعکس. بیت‌کوین‌های جدیدی که پس از شکاف زنجیره استخراج می‌شوند فقط روی زنجیره بیت‌کوین وجود دارند. سکه‌های جدیدی که روی زنجیره فورک‌شده استخراج می‌شوند فقط همان‌جا وجود دارند. عرضه، قیمت، و تاریخچه تراکنش از نقطه شکاف به بعد از هم جدا می‌شوند.

خودحضانتی (Self-custody) از نظر اصولی دریافت هر دو سمت را ساده می‌کند، چون هر کسی که در لحظه اسنپ‌شات کنترل کلید را دارد معمولاً می‌تواند روی هر زنجیره تراکنش‌ها را امضا کند. دارایی‌های حضانتی متفاوت عمل می‌کنند. اگر بیت‌کوین در کیف‌پول یک صرافی باشد، صرافی در لحظه اسنپ‌شات کلید را کنترل می‌کند، نه مشتری فردی. این‌که آیا آن مشتری سکه فورک‌شده را دریافت می‌کند یا نه، کاملاً به سیاست پلتفرم بستگی دارد، نه به خود پروتکل.

تاریخچه مشترک یک ریسک پنهان ایجاد می‌کند: ری‌پلِی

چون هر دو زنجیره با قوانین امضای یکسان شروع می‌کنند، یک تراکنش که برای یک زنجیره ساخته شده، گاهی می‌تواند روی زنجیره دیگر هم معتبر باشد. برای سوءاستفاده از این، کسی به کلید خصوصی نیاز ندارد. فقط کافی است یک تراکنش از پیش امضاشده را از یک شبکه کپی کند و در شبکه دوم دوباره پخش (rebroadcast) کند. اگر انجام شود، دارنده توانایی تصمیم‌گیری مستقل درباره زمان و شیوه جابه‌جایی سکه فورک‌شده‌اش را از دست می‌دهد.

به همین دلیل فورک‌های جدی در گذشته محافظت در برابر ری‌پلِی را در خود تعبیه کرده‌اند، معمولاً با جاگذاری یک شناسه مخصوص زنجیره در چیزی که امضا می‌شود. تراکنشی که آن شناسه را شامل شود روی زنجیره هدف اعتبارسنجی می‌شود و روی دیگری رد می‌شود، و بدون این‌که کاربران مجبور باشند کار اضافه‌ای انجام دهند این رخنه را می‌بندد. فورک‌هایی که محافظت قوی ندارند این تصمیم را به دارنده واگذار می‌کنند؛ کسی که ممکن است لازم باشد عمداً یک تراکنش مختص یک زنجیره بسازد تا بتواند با خیال راحت در هر سمت وجوه را آزادانه جابه‌جا کند.

سختی استخراج، مانع بعدی زنجیره جدید است

یک زنجیره فورک‌شده همچنین سختی استخراج بیت‌کوین را به ارث می‌برد؛ سختی‌ای که متناسب با هر نرخ هش (hashrate)ای که شبکه پیش از شکاف داشته تنظیم شده بود. آن عدد به ندرت با چیزی که زنجیره جدید واقعاً جذب می‌کند همخوانی دارد. اگر قدرت هش بسیار کمتری دنبال فورک بیاید، بلاک‌ها تا زمان تنظیم بعدیِ برنامه‌ریزی‌شده با کندی می‌رسند و شبکه جدید را در یک بازه موقت قرار می‌دهند که در آن بلاک‌ها نامنظم تولید می‌شوند و نسبت به زنجیره‌ای که از آن منشعب شده آسان‌تر مختل می‌شود.

هش‌پاور تعیین می‌کند یک نود واقعاً کدام زنجیره را دنبال می‌کند

یک جزئیات دیگر مانع از این می‌شود که دو شبکه در هم ادغام شوند. نودهای بیت‌کوین زنجیره معتبر با بیشترین اثبات کار (PoW) انباشته را انتخاب می‌کنند، اما فقط در میان زنجیره‌هایی که از قوانین اجماع خودشان پیروی می‌کنند. نودی که قوانین اصلی بیت‌کوین را اجرا می‌کند، یک بلاک فورک‌شده را صرفاً به این دلیل که ماینرهای فورک پشت آن کار انباشته بیشتری تولید کرده‌اند نمی‌پذیرد. نرخ هش اختلاف‌ها را میان بلاک‌های معتبرِ رقیب روی یک مجموعه قوانین یکسان حل می‌کند. هیچ قدرتی ندارد که نودی را وادار کند بلاکی را بپذیرد که قواعدی را نقض می‌کند که آن نود از قبل اجرا می‌کند. این بخشی از دلیل آن است که هاردفورک به دو زنجیره پایدار منتهی می‌شود، نه این‌که یک زنجیره صرفاً به‌طور کامل برنده شود.

هیچ‌یک از این‌ها سازوکار پایه‌ای را که در مرکز هر دو eCash و BIP-110 قرار دارد تغییر نمی‌دهد. شکاف زنجیره از هیچ، ارزش خلق نمی‌کند. این رویداد صرفاً شناساییِ یک سابقه مالکیت موجود را روی دو دفترکل تکثیر می‌کند که سپس هر کدام مسیر خودشان را می‌روند، و در نهایت محافظت در برابر ری‌پلِی و پایداری استخراج تعیین می‌کند دارایی جدید تا چه حد قابل استفاده می‌شود.