Stablecoin na rynek: zostać emitentem czy współpracować z emitentem?

Poniższy artykuł redakcyjny został napisany przez Michaela Handelsmana dla serwisu Kelman.Law.

Firma płatnicza chce, aby sprzedawcy rozliczali faktury w stablecoinie powiązanym z dolarem, noszącym jej nazwę. Zanim wybierze łańcuch bloków lub wynegocjuje opłatę za transakcję, powinna odpowiedzieć na jedno pytanie: kiedy sprzedawca przedstawi 100 000 tokenów do wykupu, który podmiot prawny będzie zobowiązany do wypłaty dolarów?

Jeśli firma płatnicza chce sama złożyć tę obietnicę, powinna rozważyć uzyskanie zezwolenia na emisję stablecoina płatniczego. Jeśli jej przewaga polega na dotarciu do akceptantów i zintegrowaniu płatności z ich systemami księgowymi, lepszym rozwiązaniem może być nawiązanie współpracy z emitentem. Oba modele pozwalają na umieszczenie nazwy firmy na produkcie. Dają jej jednak różne uprawnienia w zakresie emisji, wiążą się z różnymi kosztami oraz nakładają różne obowiązki w przypadku wystąpienia problemów.

Zostanie emitentem: ścieżki federalne i stanowe

Definicja stabilnej kryptowaluty płatniczej zawarta w ustawie GENIUS Act odnosi się częściowo do obowiązku emitenta do wykupu, konwersji lub odkupu aktywów po ustalonej wartości pieniężnej. Po wejściu w życie ram regulacyjnych dotyczących emitentów przedsiębiorstwo musi zasadniczo uzyskać status uprawnionego emitenta, aby móc emitować stabilną kryptowalutę płatniczą w Stanach Zjednoczonych. Droga do uzyskania statusu zależy od podmiotu, który podejmie się tego zobowiązania.

Zatwierdzenie na szczeblu federalnym. Kwalifikująca się firma z branży fintech niebędąca bankiem może złożyć wniosek do Urzędu Kontrolera Waluty (OCC) o uzyskanie statusu emitenta kwalifikowanego na szczeblu federalnym. O zatwierdzenie przez OCC może również ubiegać się nieubezpieczony bank krajowy lub kwalifikujący się oddział federalny. Ubezpieczona instytucja depozytowa podąża inną ścieżką: zwraca się do swojego głównego federalnego organu regulacyjnego ds. stabilnych monet płatniczych o zgodę na emisję za pośrednictwem spółki zależnej. Firma z branży fintech, która korzysta z usług bankowych ubezpieczonej instytucji, nie staje się spółką zależną tego banku poprzez podpisanie umowy o świadczenie usług.

Dla nowego podmiotu istotny jest czas. Według informacji zamieszczonych na stronie OCC poświęconej wnioskom, na dzień 10 listopada agencja nie przyjmuje jeszcze wniosków ani próśb o zwolnienie z wymogów. Wymóg uzyskania uprzedniej zgody zasadniczo zaczyna obowiązywać od 18 stycznia 2027 r. Wytyczne OCC dotyczące okresu przejściowego rozróżniają istniejących amerykańskich emitentów, których wnioski są w znacznej mierze kompletne i oczekują na rozpatrzenie do tego dnia, od nowych podmiotów, od których agencja zasadniczo oczekuje uzyskania zgody przed rozpoczęciem działalności. Wniosek oczekujący na rozpatrzenie nie stanowi zezwolenia na rozpoczęcie działalności.

Zatwierdzenie przez stan. Kwalifikujący się emitent posiadający zezwolenie stanowe, którego skonsolidowana wartość emisji w obrocie nie przekracza 10 miliardów dolarów, może zdecydować się na nadzór w ramach systemu stanowego zasadniczo podobnego do ram federalnych. Próg ten odnosi się do tokenów pozostających w obiegu u danego emitenta, a nie do rocznego wolumenu płatności ani sprzedaży jednego tokenu marki. Procedury certyfikacji stanowej Departamentu Skarbu dotyczą systemu regulacyjnego danego stanu; zatwierdzenie konkretnego emitenta jest odrębną decyzją. Założyciel rozważający tę ścieżkę powinien zweryfikować obie kwestie z organem regulacyjnym proponowanego stanu macierzystego. Powyżej progu ustawa zasadniczo wymaga przejścia na nadzór federalny w ciągu 360 dni, chyba że przyznano zwolnienie.

Każda z tych ścieżek oznacza stworzenie emitenta, który będzie w stanie funkcjonować nawet w trudnym dniu wykupu. Wymaga to posiadania kwalifikowanych rezerw zabezpieczających tokeny w obiegu w stosunku co najmniej jeden do jednego, dostępu do środków pieniężnych w momencie wykupu przez posiadaczy, dokładnych raportów dotyczących rezerw oraz osób zdolnych do uzgadniania zapisów bankowych z zapisami w łańcuchu bloków. Emisja bezpośrednia ma większy sens, gdy kontrola nad tymi funkcjami ma znaczenie komercyjne, a firma jest w stanie je sfinansować, nawet jeśli tempo adopcji jest wolniejsze niż przewidywano.

Współpraca z emitentem: do kogo należy moneta?

W ramach umowy typu „white label” firma z branży fintech dostarcza markę i interfejs dla klientów, podczas gdy inny podmiot emituje token i jest zobowiązany do wykupu. Ostateczna regulacja OCC, opublikowana 23 października, nie nakłada ograniczenia jednego znaku towarowego na jednego emitenta. Jednak w przypadku emitentów podlegających jej jurysdykcji przepis ten wymaga wyraźnego ujawnienia informacji dotyczących wykupu, wskazujących rzeczywistego emitenta. W przypadku gdy odrębne pule rezerw zabezpieczają różne marki, przepisy dotyczące sprawozdawczości miesięcznej wymagają podania oddzielnych informacji o składzie rezerw. Sam w sobie odrębny symbol giełdowy nie informuje akceptanta o tym, czy dany token posiada odrębną pulę rezerw.

Przed podpisaniem umowy należy zapytać partnera o jego dokładną nazwę prawną, aktualne uprawnienia do emisji oraz plan działania po 18 stycznia. Jeśli partner oczekuje na zatwierdzenie lub zwolnienie z obowiązku, należy uzależnić uruchomienie usługi od przedstawienia dowodu, że uzyskał on niezbędne uprawnienia. Należy również przeanalizować rolę samej firmy z branży fintech. Jak wyjaśniono w części 3 tej serii, uprawnienia emitenta nie obejmują automatycznie dystrybutora, który przyjmuje środki od akceptantów, kontroluje portfele lub wymienia tokeny na dolary.

Kwestie, które umowa musi regulować przed pierwszym wyemitowaniem

Kto może tworzyć tokeny? Załóżmy, że akceptant przelewa 100 000 dolarów w piątek po południu. Firma z branży fintech widzi powiadomienie o przelewie, ale bank emitenta nie potwierdził jeszcze jego otrzymania. Czy oprogramowanie firmy z branży fintech może mimo to wyemitować 100 000 tokenów? Umowa powinna określać, co uznaje się za środki rozliczone, kto weryfikuje ich otrzymanie oraz kto autoryzuje emisję. Należy zweryfikować te odpowiedzi w świetle faktycznych uprawnień do podpisywania, w tym kluczy zapasowych i kont administratorów. Umowne prawo emitenta do odrzucenia emisji ma niewielką wartość, jeśli dystrybutor może ją przeprowadzić jednostronnie.

W jaki sposób posiadacz otrzymuje zapłatę? Akceptant, który otrzymuje tokeny od klienta, może nie posiadać konta u emitenta. Warunki dla klientów powinny wyjaśniać, czy akceptant może dokonać bezpośredniej realizacji, czy musi najpierw przejść proces rejestracji, czy też musi skorzystać z pośrednika. Należy określić opłaty, terminy graniczne, moment spalania tokenów oraz to, kto jest zobowiązany do zapłaty, jeśli spalanie się powiedzie, ale przelew bankowy nie dojdzie do skutku. Ten ostatni scenariusz stanowi przydatny test przed uruchomieniem: personel wsparcia powinien być w stanie zidentyfikować niezrealizowane roszczenie oraz osobę upoważnioną do jego rozwiązania.

Kto ponosi odpowiedzialność za błędy i przerwy w działaniu? Należy przypisać odpowiedzialność za weryfikację klientów, eskalowanie podejrzanych działań, reagowanie na zgodne z prawem nakazy oraz uzgadnianie rozbieżności. Należy zapewnić emitentowi dostęp do dokumentacji niezbędnej do nadzorowania zleconych zadań. Należy wynegocjować, kto ponosi straty wynikające z nieautoryzowanego wyemitowania tokenów, naruszenia bezpieczeństwa klucza lub błędnej wypłaty. Klauzula odszkodowawcza może rozdzielić straty między firmy; nie może jednak przenieść obowiązku ustawowego ani zapewnić akceptantowi dostępu do środków pieniężnych w trakcie awarii.

Co się stanie, gdy partnerstwo dobiegnie końca? Wstrzymanie emisji nowych tokenów jest stosunkowo proste. Nierozliczone tokeny mogą pozostać w portfelach, nad którymi żadna z firm nie sprawuje kontroli. Umowa powinna określać finansowanie i przydział obowiązków w zakresie dalszego wykupu, powiadamiania klientów, przechowywania dokumentacji oraz wsparcia technicznego. Jeśli firma z branży fintech może zmienić emitenta, należy ustalić, w jaki sposób posiadacze będą odróżniać stare tokeny od nowych oraz kto pozostaje odpowiedzialny za każdą z tych grup. Możliwość wymiany dostawcy ma znacznie mniejszą wartość, jeśli nikt nie zgodził się obsługiwać tokenów z przeszłości.

Często zadawane pytania

Czy potrzebujemy tokenu własnej marki, aby oferować płatności w stablecoinach?
Nie. Firma z branży fintech może zintegrować istniejący token, jeśli celem biznesowym jest rozliczenie, a nie emisja. Ta opcja pozwala uniknąć tworzenia nowego zobowiązania do wykupu, chociaż usługi przechowywania, wymiany i transferu nadal wymagają przeprowadzenia własnej analizy licencyjnej.

Czy możemy zlecić zarządzanie rezerwami na zewnątrz, jeśli staniemy się emitentem?
Tak, z zastrzeżeniem obowiązujących wymogów. Ostateczna regulacja OCC zezwala objętym nią emitentom na zatrudnianie doradców do zarządzania rezerwami. Emitent nadal musi zapewnić nadzór, rzetelną sprawozdawczość oraz dostęp do płynności wystarczającej do wywiązania się z własnych zobowiązań.

O co powinniśmy poprosić potencjalnego emitenta, aby to zademonstrował?
Poproś go o przeprowadzenie symulacji jednego wyemitowania, jednego wykupu oraz jednej nieudanej wypłaty przy użyciu proponowanych kont, umów i uprawnień do podpisywania. Porównaj tę demonstrację z tym, co sprzedawca zobaczy na ekranie. Jeśli dokumenty, oprogramowanie i obietnica dla klienta wskazują różnych decydentów, należy rozwiązać tę rozbieżność przed uruchomieniem.

Jeśli Twoja firma rozważa wybór między emisją bezpośrednią a umową typu „white label”, możesz skontaktować się z kancelarią Kelman PLLC w celu omówienia proponowanego przepływu środków, uprawnień emitenta oraz warunków regulujących emisję i wykup.

Reklama kancelarii prawnej. Niniejszy artykuł zawiera informacje ogólne, a nie porady prawne.