Podaż bitcoinów w rękach długoterminowych posiadaczy osiąga nowy rekord wszech czasów: oto, co pokazują dane

Rekord budowany przez ponad 2,5 roku

Długoterminowi posiadacze (LTH) – kategoria obejmująca portfele, w których bitcoiny są przechowywane od co najmniej 155 dni – posiadają większą część podaży BTC w obiegu niż kiedykolwiek wcześniej. Klasyfikacja ta, oparta na powszechnie stosowanej metodologii Glassnode, traktuje monety, które przetrwały 155-dniowy próg bez przemieszczania się, jako statystycznie mało prawdopodobne do szybkiej sprzedaży, co sprawia, że wskaźnik ten jest raczej odzwierciedleniem przekonania obecnych właścicieli bitcoina, a nie nowego popytu.

Obecna tendencja narastała od początku 2024 r., ponieważ podaż polegająca na długoterminowych posiadaczach w dużej mierze wahała się między 14 a 16 milionami BTC od momentu wprowadzenia w styczniu 2024 r. funduszy typu ETF opartych na bitcoinie na rynku kasowym, osiągając szczyt na poziomie blisko 16,4 mln BTC, po czym weszła w trwający około 2,5 roku trend spadkowy.

W maju wskaźnik ten przełamał ten trend spadkowy i powrócił do poziomu około 16,3 mln BTC, przy czym w trakcie szeroko zakrojonej bessy przybyło ponad 2 mln monet, a wzrost następował w tempie około 200 000 BTC miesięcznie. W czerwcu wskaźnik ten przekroczył swój poprzedni rekord, osiągając nowy rekord na poziomie 16,64 mln BTC, o wartości około 1,07 bln USD, przy cenie bitcoina wynoszącej wówczas około 64 100 USD.

Wieloryby kupują, inwestorzy detaliczni sprzedają

Skład graczy dokonujących zakupów ma równie duże znaczenie jak sama suma; dyrektor generalny Cryptoquant, Ki Young Ju, zwrócił ostatnio uwagę na konkretną dynamikę stojącą za tym wzrostem, zauważając, że „nabywcy z funduszu Strategy i funduszy ETF przejęli dużą część sprzedaży dokonywanej przez stare wieloryby”. Innymi słowy, niektórzy z najwcześniejszych i największych posiadaczy bitcoinów rozpraszali swoje zasoby, podczas gdy nowi długoterminowi nabywcy – w tym korporacyjne fundusze, takie jak Strategy, oraz fundusze ETF działające na rynku kasowym – wkraczali, aby wchłonąć tę podaż i utrzymać ją w perspektywie długoterminowej.

Serwis Bitcoin.com News odnotowuje podobną tendencję od połowy lutego, kiedy to długoterminowi posiadacze powrócili do trybu akumulacji, a dane Binance wskazywały na zaostrzające się warunki podaży, co jest zgodne z wczesnymi etapami nowego cyklu rynkowego.

Powiązana zmiana pojawiła się również w danych dotyczących wielkości portfeli, tj. duże portfele „wielorybów” powiększyły się w ostatnich miesiącach o dziesiątki tysięcy BTC, nawet gdy posiadacze średniej wielkości sprzedawali swoje zasoby – ta redystrybucja powoduje dalszą koncentrację podaży wśród portfeli, które rzadziej sprzedają swoje zasoby w odpowiedzi na krótkoterminowe wahania cen.

Co zazwyczaj sygnalizuje rosnąca skłonność do HODLowania

Zachowanie to pokrywa się z wzorcem, jaki długoterminowi posiadacze wykazywali w poprzednich cyklach. Monety trzymane przez ponad 155 dni są zazwyczaj gromadzone w okresach spadków cen i rozpraszane w okresach wzrostów – rytm ten został wcześniej udokumentowany na mapach fal HODL, pokazujących, że znaczna część podaży pozostaje nietknięta przez całe lata. Podobne nagromadzenia miały miejsce podczas bessy w 2015 i 2019 roku, z których obie poprzedzały okresy ponownego wzrostu cen po powrocie popytu.

Praktycznym skutkiem rosnącej podaży LTH jest kurczenie się płynnej podaży, ponieważ im więcej BTC jest blokowane przez posiadaczy, którzy nie mają zamiaru sprzedawać w najbliższym czasie, tym mniej jest dostępnych do aktywnego obrotu na giełdach – dynamika ta historycznie wzmacniała ruchy cen w obu kierunkach, gdy popyt ulegał znaczącej zmianie.

Analitycy ostrzegają jednak, że wskaźnika tego nie należy interpretować w oderwaniu od kontekstu, ponieważ sama akumulacja nie gwarantuje reakcji cenowej bez odpowiedniego katalizatora popytu.

Platforma stakingowa Everstake odniosła się do tego rekordu bardziej ostrożnie, zauważając, że „cena może się wahać w górę i w dół, ale sieć stale się poprawia” – co przypomina, że wskaźniki po stronie podaży śledzą zachowania inwestorów i kondycję sieci, a nie same w sobie przewidują krótkoterminowy kierunek zmian cen.