Stablecoin lanceren: zelf uitgever worden of samenwerken?

Het onderstaande opiniestuk is geschreven door Michael Handelsman voor Kelman.Law.

Een betalingsbedrijf wil dat handelaren facturen betalen in een dollar-stablecoin die zijn naam draagt. Voordat het een blockchain kiest of onderhandelt over een vergoeding per transactie, moet het één vraag beantwoorden: wanneer een handelaar 100.000 tokens ter inwisseling aanbiedt, welke rechtspersoon is dan de dollars verschuldigd?

Als het betalingsbedrijf die belofte zelf wil doen, moet het overwegen om een erkende uitgever van stablecoins te worden. Als het voordeel ligt in het bereiken van handelaren en het integreren van betalingen in hun boekhoudsystemen, is het wellicht beter om samen te werken met een uitgever. Bij beide modellen kan de naam van het bedrijf op het product worden vermeld. Ze bieden het bedrijf verschillende bevoegdheden met betrekking tot de uitgifte, verschillende kosten en verschillende verplichtingen wanneer er iets misgaat.

Uitgever worden: federale en staatsprocedures

De definitie van een betalingsstablecoin in de GENIUS Act heeft deels betrekking op de verplichting van de uitgever om het activum tegen een vaste geldwaarde in te wisselen, om te zetten of terug te kopen. Zodra het kader voor uitgevers van kracht wordt, moet een bedrijf over het algemeen voldoen aan de criteria om als erkende uitgever te worden aangemerkt om een betalingsstablecoin in de Verenigde Staten uit te geven. De route hangt af van de entiteit die die verplichting op zich neemt.

Federale goedkeuring. Een in aanmerking komende niet-bancaire fintech-onderneming kan bij het Office of the Comptroller of the Currency (OCC) een aanvraag indienen om een federaal erkende emittent te worden. Een niet-verzekerde nationale bank of een in aanmerking komende federale vestiging kan eveneens goedkeuring van het OCC aanvragen. Een verzekerde deposito-instelling volgt een andere route: zij vraagt bij haar primaire federale toezichthouder voor stabiele betalingsmunten goedkeuring aan om via een dochteronderneming uit te geven. Een fintech-bedrijf dat bij een verzekerde instelling bankiert, wordt geen dochteronderneming van die bank door het ondertekenen van een dienstverleningsovereenkomst.

Timing is belangrijk voor een nieuwkomer. Op 10 november vermeldt de aanvraagpagina van het OCC dat er nog geen aanvragen of verzoeken om ontheffing worden geaccepteerd. De vereiste van voorafgaande goedkeuring gaat in het algemeen in op 18 januari 2027. De overgangsrichtlijnen van de OCC maken een onderscheid tussen bestaande Amerikaanse uitgevers met op die datum in behandeling zijnde, in wezen volledige aanvragen, en nieuwkomers, van wie de instantie doorgaans verwacht dat zij goedkeuring verkrijgen alvorens met hun activiteiten te beginnen. Een aanvraag in behandeling is geen toestemming om van start te gaan.

Goedkeuring door de staat. Een in aanmerking komende, door de staat gekwalificeerde emittent met een geconsolideerde uitstaande emissie van niet meer dan 10 miljard dollar kan kiezen voor toezicht onder een staatsregeling die in wezen vergelijkbaar is met het federale kader. De drempel heeft betrekking op het totale aantal uitstaande tokens van de emittent, niet op het jaarlijkse betalingsvolume of de verkoop van één token van een bepaald merk. De certificeringsprocedures van het ministerie van Financiën hebben betrekking op het regelgevingskader van de staat; de goedkeuring van een individuele emittent is een afzonderlijke beslissing. Een oprichter die deze route overweegt, dient beide zaken te verifiëren bij de voorgestelde toezichthouder van de thuisstaat. Boven de drempel vereist de wet over het algemeen een overgang naar federaal toezicht binnen 360 dagen, tenzij een ontheffing wordt verleend.

Beide routes betekenen dat er een emittent moet worden opgebouwd die een moeilijke aflossingsdag kan doorstaan. Deze moet beschikken over in aanmerking komende reserves die de uitstaande tokens ten minste één-op-één dekken, toegang tot contanten wanneer houders hun tokens inwisselen, nauwkeurige reserverapportages en mensen die de bank- en blockchain-gegevens kunnen afstemmen. Directe uitgifte is zinvoller wanneer controle over deze functies commercieel belangrijk is en het bedrijf deze kan financieren, zelfs als de acceptatie trager verloopt dan voorspeld.

Samenwerken met een uitgever: van wie is de munt?

Bij een white-label-regeling levert de fintech het merk en de klantinterface, terwijl een andere entiteit het token uitgeeft en verantwoordelijk is voor de inwisseling. De definitieve regel van de OCC, gepubliceerd op 23 oktober, legt geen limiet op van één merk per uitgever. Voor uitgevers binnen haar rechtsgebied vereist de regel echter opvallende informatie over de inwisseling, waarin de daadwerkelijke uitgever wordt geïdentificeerd. Wanneer verschillende merken door afzonderlijke reservepools worden gedekt, schrijven de bepalingen inzake maandelijkse rapportage voor dat er afzonderlijke informatie over de samenstelling van de reserves moet worden verstrekt. Een aparte ticker zegt op zichzelf nog niets tegen een handelaar over de vraag of zijn token een afzonderlijke reservepool heeft.

Vraag de partner vóór ondertekening naar zijn exacte juridische naam, zijn huidige bevoegdheid om uit te geven en zijn plan voor de bedrijfsvoering na 18 januari. Als de partner een goedkeuring of ontheffing verwacht, maak de lancering dan afhankelijk van bewijs dat hij de benodigde bevoegdheid heeft verkregen. Bekijk ook de rol van de fintech zelf. Zoals in deel 3 van deze serie wordt uitgelegd, strekt de bevoegdheid van een uitgever zich niet automatisch uit tot een distributeur die geld van handelaren ontvangt, wallets beheert of tokens omzet in dollars.

Wat de overeenkomst moet regelen vóór de eerste uitgifte

Wie mag tokens creëren? Stel dat een handelaar op vrijdagmiddag 100.000 dollar overmaakt. De fintech-onderneming ziet een overboekingsmelding, maar de bank van de uitgever heeft de ontvangst nog niet bevestigd. Kan de software van de fintech-onderneming dan toch 100.000 tokens slaan? In de overeenkomst moet worden vastgelegd wat als verrekende middelen geldt, wie de ontvangst verifieert en wie toestemming geeft voor de uitgifte. Toets deze antwoorden aan de daadwerkelijke ondertekeningsrechten, inclusief back-upsleutels en beheerdersaccounts. Het contractuele recht van een uitgever om een uitgifte te weigeren heeft weinig waarde als de distributeur deze eenzijdig kan uitvoeren.

Hoe wordt een houder uitbetaald? Een handelaar die tokens van een klant ontvangt, heeft mogelijk geen rekening bij de uitgever. In de klantvoorwaarden moet worden uitgelegd of die handelaar de tokens direct kan inwisselen, eerst het onboardingproces moet doorlopen of een tussenpersoon moet inschakelen. Geef de kosten, sluitingstijden, het moment waarop tokens worden vernietigd en aan wie de betaling verschuldigd is als het vernietigen lukt maar de bankoverschrijving mislukt, duidelijk aan. Dat laatste scenario is een nuttige test vóór de lancering: het ondersteunend personeel moet in staat zijn om de onbetaalde vordering te identificeren en de persoon aan te wijzen die bevoegd is om deze op te lossen.

Wie is aansprakelijk voor fouten en storingen? Wijs verantwoordelijkheden toe voor het screenen van klanten, het escaleren van verdachte activiteiten, het reageren op wettelijke bevelen en het afstemmen van discrepanties. Geef de uitgever toegang tot de gegevens die hij nodig heeft om toezicht te houden op gedelegeerde werkzaamheden. Onderhandel over wie de verliezen draagt als gevolg van een ongeautoriseerde uitgifte, een gecompromitteerde sleutel of een foutieve uitbetaling. Een vrijwaringsclausule kan een verlies verdelen tussen de bedrijven; deze kan geen wettelijke verplichting overdragen of een handelaar toegang geven tot dollars tijdens een storing.

Wat gebeurt er wanneer het partnerschap wordt beëindigd? Het stopzetten van nieuwe uitgiften is relatief eenvoudig. Uitstaande tokens kunnen achterblijven in wallets waarover geen van beide bedrijven zeggenschap heeft. De overeenkomst moet voorzien in de financiering en toewijzing van doorlopende inwisselingen, kennisgevingen aan klanten, het bewaren van gegevens en technische ondersteuning. Als de fintech van uitgever kan wisselen, moet worden vastgelegd hoe houders oude tokens van nieuwe kunnen onderscheiden en wie voor elk daarvan verantwoordelijk blijft. De mogelijkheid om een leverancier te vervangen is veel minder waardevol als niemand heeft toegezegd de tokens van gisteren te blijven ondersteunen.

Veelgestelde vragen

Hebben we een token met eigen merknaam nodig om betalingen met stablecoins aan te bieden?
Nee. Een fintech-bedrijf kan een bestaand token integreren als het bedrijfsdoel afwikkeling is in plaats van uitgifte. Die optie voorkomt het ontstaan van een nieuwe terugkoopverplichting, hoewel voor bewaar-, omwissel- en overdrachtsdiensten nog steeds een eigen vergunningsanalyse vereist is.

Kunnen we het reservebeheer uitbesteden als we de uitgever worden?
Ja, mits aan de geldende vereisten wordt voldaan. De definitieve regel van de OCC staat gedekte uitgevers toe adviseurs in te huren voor het reservebeheer. De uitgever heeft nog steeds toezicht, betrouwbare rapportage en toegang tot voldoende liquiditeit nodig om aan zijn eigen verplichtingen te voldoen.

Wat moeten we een potentiële emittent vragen om te demonstreren?
Vraag hem om één uitgifte, één terugkoop en één mislukte uitbetaling door te nemen met behulp van de voorgestelde rekeningen, contracten en ondertekeningsrechten. Vergelijk die demonstratie met wat de handelaar op het scherm te zien krijgt. Als de documenten, software en belofte aan de klant verschillende besluitvormers aangeven, los die discrepantie dan op vóór de lancering.

Als uw bedrijf de afweging maakt tussen directe uitgifte en een white-label-regeling, kunt u contact opnemen met Kelman PLLC om de voorgestelde geldstromen, de bevoegdheden van de uitgever en de voorwaarden voor het slaan en inwisselen te bespreken.

Advertentie van een advocaat. Dit artikel bevat algemene informatie, geen juridisch advies.