Crypto-inleggers riskeren bij faillissement alles te verliezen

Hoe offshorestructuren crypto-deposanten blootstellen

Wanneer een gecentraliseerd cryptovalutaplatform opnames stopzet, kunnen miljoenen particuliere spaarders tot dezelfde conclusie komen: de gelikte mobiele app en de naadloze handelsinterface boden een vals gevoel van veiligheid. Achter de merknaam schuilt een complex web van offshore-entiteiten, omnibus-wallets en klantovereenkomsten in de kleine lettertjes die bedrijfsstructuren kunnen afschermen, terwijl insolventierisico’s worden afgewenteld op spaarders.

Om te ontrafelen hoe deze structurele valstrikken werken en welke juridische rechtsmiddelen er nog overblijven wanneer platforms instorten, sprak Bitcoin.com News met Roshan Dharia, oprichter en CEO van Echo Base, een bedrijf dat zich specialiseert in bijzondere situaties, zoals herstructurering van digitale activa, noodfinanciering en terugvordering. Echo Base haalde onlangs de krantenkoppen door een ad-hoccomité van vorderinghouders op te richten voor getroffen Bitmart-gebruikers na de beëindiging van de activiteiten van de beurs, waarbij juridisch advies en strategieën voor het opsporen van activa werden ingezet nadat een reddingsvoorstel van 10 miljoen dollar onbeantwoord bleef.

Voor de meeste deposanten is de aanname simpel: hun tokens staan op hun rekeningen. Gecentraliseerde platforms scheiden echter routinematig de klantgerichte activiteiten van de opslag van activa. Volgens Dharia worden de onboarding en de servicevoorwaarden doorgaans afgehandeld door een operationele entiteit in een offshore-rechtsgebied, terwijl de daadwerkelijke privésleutels en tokens worden bewaard door een afzonderlijke gelieerde onderneming of bewaarder.

Dharia benadrukt dat eigendom in faillissementsprocedures wordt bepaald door contractuele bepalingen en niet door controle op de blockchain. Als in de kleine lettertjes een bewaar- of trustregeling is vastgelegd, behouden klanten de juridische eigendom, terwijl het platform louter als bewaarnemer fungeert. Als de voorwaarden echter een eigendomsoverdracht bepalten, verliezen klanten het directe eigendom van hun tokens en blijven ze achter met ongedekte vorderingen op een exploitatiemaatschappij die mogelijk vrijwel geen activa bezit.

"Celsius heeft laten zien hoe belangrijk de papieren regeling is", legt Dharia uit. "Bewaarrekeningen werden grotendeels teruggegeven, terwijl ‘Earn’-saldi onder hetzelfde merk deel gingen uitmaken van de failliete boedel. De bewoordingen zijn vaak zo vaag dat niemand het met zekerheid kan zeggen totdat een rechtbank uitspraak doet. Tot die tijd bepaalt de zeggenschap de eerste maanden van een faillissement, want wie transacties kan ondertekenen, bepaalt het tijdschema terwijl alle anderen ruziën over de eigendomstitel.”

Deze regeling stelt deposanten bloot aan structurele achterstelling. Omdat de entiteit die de activa aanhoudt geen directe contractuele verplichtingen jegens klanten heeft, kunnen deposanten achter de crediteuren van die entiteit in rangorde komen te staan. Hun enige weg naar de tokens is mogelijk een intercompany-vordering op een operationele lege vennootschap, een vordering die de entiteit die de activa aanhoudt zou kunnen betwisten of verrekenen.

Juridische strategieën voor het terugvorderen van bevroren crypto-activa

Wanneer opnames worden bevroren, worden terugvorderingsspecialisten geconfronteerd met een direct conflict tussen contractuele vorderingen op de ‘asset-light’ operationele entiteit en eigendomsvorderingen op de activa die in digitale portemonnees worden aangehouden.

Om dit conflict op te lossen, volgen terugvorderingsteams beide wegen tegelijkertijd. Eigendomsvorderingen hebben voorrang omdat ze een directe weg naar de tokens bieden, terwijl contractuele vorderingen dienen als back-up voor het terugvorderen van vorderingen tussen bedrijven.

Geen enkel juridisch argument doet er echter toe als de digitale activa verdwijnen. Om te voorkomen dat gelden worden verplaatst of vermengd, moeten eisers snel handelen voordat het management op eigen voorwaarden een faillissementsprocedure inleidt.

„De belangrijkste hefbomen zijn bij de meeste platformbevriezingen dezelfde, en ze zijn er allemaal op gericht de controle uit handen van het management te nemen voordat de activa worden verplaatst”, zegt Dharia. "De sterkste maatregel is een verzoek van schuldeisers om de onderneming te liquideren, met een verzoek om een voorlopige curator. Offshore-rechtbanken die het common law hanteren, zullen hier op korte termijn aan voldoen wanneer activa het risico lopen te verdwijnen. Hierdoor komen de sleutels al vóór een volledige hoorzitting in handen van een onafhankelijke functionaris."

Naast voorlopige liquidatieprocedures streven invorderingsspecialisten naar door de rechtbank uitgevaardigde bevriezingsbevelen gericht op wallets en beurzen, traceren zij gelden via openbaarmakingsbevelen en maken zij gebruik van faillissementsaanvragen op grond van Chapter 15 van de Amerikaanse faillissementswet om te voorkomen dat activa over de grenzen heen verdwijnen.

Het doorbreken van de vennootschapsmantel van offshore-cryptoplatforms

Om de door platforms gecreëerde juridische scheiding te doorbreken, moeten advocaten aantonen dat de entiteiten in feite als één geheel functioneerden. Bij offshore-rechtbanken kan hiervoor bewijs nodig zijn dat de scheiding schijn was, waaronder gezamenlijke bankhandtekeningen, gezamenlijke kasbeheeractiviteiten, niet-gedocumenteerde overdrachten tussen bedrijven en marketingcampagnes waarin geen melding werd gemaakt van de vennootschap die de activa in bezit had.

Het onderscheid tussen het vaststellen van een direct eigendomsrecht en het hebben van een ongedekte vordering leidt tot een aanzienlijk waarderingsverschil op secundaire vorderingenmarkten.

Volgens de Amerikaanse faillissementswet worden ongedekte vorderingen over het algemeen gewaardeerd in Amerikaanse dollars op de datum van de faillissementsaanvraag. Wanneer de prijzen van cryptovaluta tijdens faillissementsprocedures sterk stijgen, kunnen houders van ongedekte vorderingen mogelijk niet van die winsten profiteren. Daarentegen kunnen succesvolle eigendomsvorderingen direct eigendom van de tokens vaststellen, waardoor deposanten mogelijk activa in natura kunnen terugkrijgen en eventuele marktwaardestijgingen kunnen behouden.

Deze dynamiek wordt verder gecompliceerd door omnibus-wallets, waarin middelen van duizenden klanten worden gebundeld in gedeelde blockchain-adressen. Wanneer stortingen naar deze wallets worden overgeheveld, kan de directe koppeling op de blockchain tussen deposanten en hun specifieke tokens verloren gaan.

Als het interne grootboek van een beurs niet overeenkomt met de saldi op de blockchain, wordt het moeilijk om vast te stellen welke activa aan individuele klanten toebehoren. In dergelijke gevallen kunnen eigendomsvorderingen mislukken, waardoor deposanten worden aangemerkt als ongedekte schuldeisers die proportioneel moeten delen in de resterende activa.

De beperkingen van het bewijs van reserves bij de bescherming van deposanten

In de nasleep van grote faillissementen van grensoverschrijdende platforms waarschuwt Dharia dat populaire transparantietools in de sector, zoals het bewijs van reserves, een vals gevoel van veiligheid kunnen wekken. Het tonen van on-chain activa zonder een onafhankelijk gecontroleerde afstemming van de totale passiva zegt weinig over de daadwerkelijke solvabiliteit van een platform of het juridische eigendom van die activa.

Uiteindelijk kunnen de offshore-bedrijfsstructuren die door sommige gecentraliseerde platforms worden gebruikt, gelieerde entiteiten beschermen, terwijl particuliere spaarders worden blootgesteld aan aanzienlijke financiële verliezen.

"Een structuur die het eigendom van klanten beschermt, zou gemakkelijk te herkennen zijn", concludeert Dharia. "De tokens zouden bij een gereguleerde bewaarder op gescheiden rekeningen worden bewaard, het grootboek zou dagelijks met de blockchain worden afgestemd en in de voorwaarden zou duidelijk staan dat de klant er eigenaar van is. Er zijn momenteel maar weinig offshore-platforms die dat bieden. Zolang dat niet het geval is, zijn de meeste van hun klanten helemaal geen rekeninghouders. Het zijn ongedekte kredietverstrekkers die daar nooit van op de hoogte zijn gesteld.”