Het aanbod van langetermijnhouders van Bitcoin bereikt een nieuw record: dit is wat de gegevens laten zien

Een record opgebouwd in 2,5 jaar

Langetermijnhouders (LTH), een categorie die wallets volgt die al minstens 155 dagen bitcoin aanhouden, bezitten een groter deel van het circulerende BTC-aanbod dan ooit tevoren. Deze classificatie, gebaseerd op de veelgebruikte methodologie van Glassnode, beschouwt munten die de drempel van 155 dagen zonder verplaatsing hebben gehaald als statistisch gezien onwaarschijnlijk dat ze binnenkort zullen worden verkocht, waardoor de maatstaf een graadmeter is voor de overtuiging onder de bestaande eigenaren van bitcoin in plaats van voor nieuwe vraag.

De huidige stijging is sinds begin 2024 aan de gang, aangezien het aanbod van langetermijnhouders grotendeels schommelde tussen 14 miljoen en 16 miljoen BTC sinds de lancering in januari 2024 van spot-bitcoin-beursgenoteerde fondsen (ETF’s), met een piek van bijna 16,4 miljoen BTC, waarna een neerwaartse trend van ongeveer 2,5 jaar inzette.

In mei brak de indicator uit die neerwaartse trend en klom hij terug naar ongeveer 16,3 miljoen BTC, waarbij tijdens de bredere bearmarkt meer dan 2 miljoen munten werden toegevoegd en het aanbod met een tempo van ongeveer 200.000 BTC per maand steeg. In juni had het zijn oude hoogtepunt overschreden en een nieuw record bereikt van 16,64 miljoen BTC, ter waarde van ongeveer 1,07 biljoen dollar, terwijl bitcoin op dat moment rond de 64.100 dollar noteerde.

Grote beleggers kopen, particuliere beleggers verkopen

De samenstelling van de kopers is net zo belangrijk als het totaal. Ki Young Ju, CEO van Cryptoquant, wees onlangs op een specifieke dynamiek achter de stijging en merkte op dat „kopers van Strategy en ETF’s de grote verkopen van oude ‘whales’ hebben opgevangen“. Met andere woorden: enkele van de vroegste en grootste houders van bitcoin hebben munten gedistribueerd, terwijl nieuwe langetermijnkopers – waaronder bedrijfsfinanciën zoals Strategy en spot-ETF’s – tussenbeide kwamen om dat aanbod op te vangen en het voor de lange termijn aan te houden.

Bitcoin.com News heeft een soortgelijk patroon waargenomen dat zich sinds half februari heeft ontwikkeld, toen langetermijnhouders weer in de accumulatiemodus terechtkwamen en gegevens van Binance wezen op krappere aanbodomstandigheden die overeenkomen met de vroege stadia van een nieuwe marktcyclus.

Een gerelateerde verschuiving is ook zichtbaar in de gegevens over de omvang van wallets: de wallets van grote ‘whales’ hebben de afgelopen maanden tienduizenden BTC toegevoegd, terwijl houders uit het middensegment juist verkochten. Deze herverdeling zorgt ervoor dat het aanbod zich verder concentreert bij wallets die minder geneigd zijn te verkopen bij kortetermijnprijsschommelingen.

Wat toenemend HODLing doorgaans aangeeft

Dit gedrag sluit aan bij een patroon dat langetermijnhouders in eerdere cycli hebben vertoond. Munten die langer dan 155 dagen worden aangehouden, worden doorgaans opgepot tijdens periodes van zwakke prijzen en verdeeld tijdens periodes van sterke prijzen; een ritme dat eerder is gedocumenteerd via HODL-golfkaarten, waaruit blijkt dat grote delen van het aanbod jarenlang onaangeroerd blijven. Soortgelijke opbouw vond plaats tijdens de bearmarkten van 2015 en 2019, die beide werden gevolgd door periodes van hernieuwde prijsstijgingen zodra de vraag terugkeerde.

Het praktische effect van een stijgend LTH-aanbod is een krimpende liquide float, omdat naarmate meer BTC wordt vastgezet door houders die op korte termijn niet van plan zijn te verkopen, de hoeveelheid die beschikbaar is voor actieve handel op beurzen afneemt – een dynamiek die in het verleden prijsbewegingen in beide richtingen heeft versterkt zodra de vraag aanzienlijk verschuift.

Analisten waarschuwen echter dat deze indicator niet op zichzelf moet worden geïnterpreteerd, aangezien accumulatie op zich geen garantie biedt voor een prijsreactie zonder een bijbehorende vraagkatalysator.

Het crypto-stakingplatform Everstake reageerde voorzichtiger op het record en merkte op dat „de prijs weliswaar kan stijgen en dalen, maar het netwerk blijft zich verbeteren”, waarmee het erop wijst dat indicatoren aan de aanbodzijde het gedrag van beleggers en de gezondheid van het netwerk weergeven, in plaats van op zichzelf de prijsrichting op korte termijn te voorspellen.