De Apollo-computer van NASA heeft in 2019 bitcoin gemined, maar vandaag de dag zou dat eeuwig duren

Het filmpje dat weer opdook

Cryptomedia brachten het verhaal eerder vandaag opnieuw onder de aandacht en legden uit dat computerwetenschapper Ken Shirriff erin geslaagd was een Apollo Guidance-computer te programmeren om Bitcoin te minen. Shirriff publiceerde het project voor het eerst op zijn blog in juli 2019, wat destijds aandacht trok van verschillende populaire mediabedrijven.

De reden waarom het verhaal de interesse van cryptoliefhebbers blijft wekken, is simpel: het zet een van de beroemdste computers uit de geschiedenis tegenover het krachtigste computernetwerk op aarde, en de kloof tussen beide legt ‘proof-of-work’ – het miningsysteem van Bitcoin – beter uit dan welk diagram dan ook.

De machine op de testbank

De Apollo Guidance Computer (AGC) zorgde voor de navigatie en de besturing van de motoren tijdens de Apollo-missies. Volgens Shirriff weegt hij ongeveer 70 pond, heeft hij 2K woorden RAM (ongeveer 4 kilobyte), 36K woorden ROM en kan hij ongeveer 40.000 optellingen per seconde uitvoeren.

Dit specifieke exemplaar is nooit de ruimte in geweest, maar Shirriff denkt dat het in de LTA-8, een testmodel van de maanmodule, was geïnstalleerd en dat de particuliere eigenaar het in de jaren zeventig bij een schroothoop heeft opgehaald nadat NASA het had afgedankt. Shirriff heeft het apparaat gerestaureerd samen met Mike Stewart, Carl Claunch en Marc Verdiell, de ingenieur achter het YouTube-kanaal Curiousmarc.

Hoe lang is 10,3 seconden?

Shirriff schreef de miningcode in AGC-assemblagetaal. De computer had 5,15 seconden nodig om één SHA-256-hash te berekenen, de cryptografische functie die bitcoin gebruikt. Omdat bij BTC-mining elke blokheader twee keer wordt gehasht, komt dat neer op 10,3 seconden per bitcoin-hash.

Om te bewijzen dat de code werkte, voerde hij blok 286.819 in, een blok dat al was gemined, en de AGC produceerde het juiste resultaat, maar verdiende nooit een satoshi.

De ‘moon computer’ is niet eens de traagste miner in de verzameling van Shirriff. Hij heeft ook gemined op een IBM 1401-mainframe uit het begin van de jaren zestig, dat 80 seconden per hash nodig had, terwijl een Xerox Alto uit 1973 1,5 hashes per seconde haalde.

In 2019 draaide het bitcoin-netwerk op ongeveer 65 exahashes per seconde (EH/s), oftewel 65 quintiljoen hashes per seconde. Bij die moeilijkheidsgraad berekende Shirriff dat de AGC gemiddeld ongeveer 4×10^23 seconden nodig zou hebben om een blok te vinden. Aangezien het universum ongeveer 4,3×10^17 seconden oud is, betekende dat „ongeveer een miljoen keer de leeftijd van het universum“.

Wat zegt de berekening voor 2026?

Het netwerk is sindsdien enorm gegroeid, en de hashrate van bitcoin stond op 934 EH/s na de moeilijkheidsaanpassing van 5 september, waardoor de miningmoeilijkheid met 1,31% steeg tot 127,45 biljoen. Dat is ongeveer 14 keer de hashrate waarmee Shirriff te maken had.

Als we zijn schatting met die factor vermenigvuldigen, zou de AGC nu ongeveer 5,8×10^24 seconden nodig hebben om één blok te vinden, ofwel ongeveer 13 miljoen keer de leeftijd van het universum. De volgende moeilijkheidsaanpassing wordt binnenkort verwacht. Uit een recent rapport blijkt dat de hashprijs (de opbrengst die miners per eenheid rekenkracht verdienen) met 22,24% is gestegen naar 39,63 dollar per petahash per dag, terwijl de vergoedingen slechts 0,43% van de beloningen voor miners uitmaakten.

Dat maakt de bloksubsidie de belangrijkste reden waarom machines aan blijven staan. De prijs van Bitcoin bereikte gisteren 81.000 dollar, een welkome opsteker voor een sector waarvan de moeilijkheidsgraad 13% lager ligt dan aan het begin van het jaar.