کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) به توسعه‌دهندگان کیف‌پول‌های رمزارزی یک راه فرار تازه از مقررات ارائه می‌دهد

با این حال یک نکته وجود دارد: نرم‌افزار باید در محدوده خودش بماند. می‌تواند کاربران را به بازارهای ثبت‌شده متصل کند و سفارش‌های آن‌ها را منتقل کند، اما نمی‌تواند وجوه مشتری را نگه دارد، تصمیم بگیرد معاملات به کجا بروند، یا به مردم بگوید چه چیزی را بخرند و بفروشند. این اقدام درست پس از آن انجام می‌شود که کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده به سهام توکنیزه‌شده چراغ سبز داد تا از طریق بازارسازهای خودکار روی‌زنجیره و استخرهای نقدینگی معامله شوند.

خط مقرراتی که CFTC همین حالا ترسیم کرده به‌طرز شگفت‌آوری سرراست است. نرم‌افزار می‌تواند به کسی کمک کند یک معامله مشتقه پیدا کند، آن را نمایش دهد، سفارش را ارسال کند و حتی کارمزد دریافت کند؛ همه این‌ها بدون اینکه الزاماً توسعه‌دهنده را به کارگزار تبدیل کند.

آزمون «لولهٔ احمقانه» CFTC

به زبان ساده، CFTC بین ساختن جاده و رانندگی کردن با خودرو خط می‌کشد. یک کیف پول، افزونه مرورگر یا وب‌سایت می‌تواند داده‌های بازار و قراردادها را نمایش دهد، به کاربران اجازه دهد سفارش‌ها را مستقیماً به «کمیسیون‌کاران معاملات آتی» ثبت‌شده (FCM)، کارگزاران معرف (Introducing Brokers) یا بازارهای قراردادِ تعیین‌شده (Designated Contract Markets) ارسال کنند و حتی کارمزدهای مبتنی بر تراکنش دریافت کند. همچنین می‌تواند آن محصولات را بازاریابی کند. طبق موضع کارکنان، هیچ‌یک از این موارد به‌تنهایی لزوماً توسعه‌دهنده را مجبور به ثبت‌نام به‌عنوان کارگزار معرف نمی‌کند.

این تمایز برای کیف پول‌های کریپتویی امروز معنادار است. به‌طور کلی، یک کیف پول خودحضانتی از نظر تئوریک می‌تواند قراردادهای رویدادیِ تنظیم‌گری‌شده یا سایر مشتقاتِ تحت نظارت CFTC را کنار دارایی‌های کریپتویی کاربر نمایش دهد و وقتی مشتریان آن‌ها را معامله می‌کنند پول دریافت کند. کاربر همچنان مستقیماً با مشارکت‌کننده بازارِ ثبت‌شده طرف است، در حالی که کیف پول نقش رابط کاربری (فرانت‌اند) را بازی می‌کند.

توافق Phantom به مخاطبان بسیار بزرگ‌تری می‌رسد

این نقشه راه جدید نیست. Phantom Technologies در 17 مارس از طریق نامه کارکنان CFTC شماره 26-09 معافیتی تا حد زیادی مشابه دریافت کرد. آن نامه نرم‌افزار کیف پول خودحضانتی Phantom و اتصال‌های آن به بازارهای مشتقاتِ ثبت‌شده را پوشش می‌داد.

شش ماه بعد، نامه کارکنان 26-25 این مفهوم را فراتر از یک شرکت می‌برد و موضع کارکنان را به‌طور گسترده برای ارائه‌دهندگان نرم‌افزار منفعلِ دارای شرایط مشابه قابل دسترس می‌کند. به عبارت دیگر، توسعه‌دهندگان دیگر لازم نیست به نامه Phantom نگاه کنند و از خود بپرسند آیا همان منطق می‌تواند شامل حال آن‌ها هم بشود یا نه.

هنوز هم یک حصار مقرراتی وجود دارد

شرط و شروط زیادی همراه آن است. توسعه‌دهندگان نمی‌توانند دارایی‌های پشتوانه یک موقعیت مشتقه را به حضانت بگیرند، سیگنال‌های معاملاتی صریح تولید کنند، در مسیریابی یا اجرای سفارش اختیار اعمال کنند، یا مشتریان را به سمت بسترهای ثبت‌نشده هدایت کنند. کاربران نیز باید مستقیماً نزد مشارکت‌کنندگان بازارِ ثبت‌شده فرایند ورود (آن‌بوردینگ) را انجام دهند، در حالی که ارائه‌دهندگانِ مشمول با الزامات افشا، نگهداری سوابق و بازاریابی مواجه‌اند.

در کنار این، این اقدام ناگهان پلتفرم‌های پرپچوالِ کریپتویی برون‌مرزی را قانونی نمی‌کند یا به هر پروتکل مشتقاتِ امور مالی غیرمتمرکز (DeFi) یک مجوزِ بی‌قیدوشرط نمی‌دهد. این معافیت به‌طور مشخص به نرم‌افزاری گره خورده که کاربران را به بسترها و واسطه‌های ثبت‌شده نزد CFTC متصل می‌کند.

این دریچهٔ فرار موقتی است

یک نکته دیگر هم هست. این یک قاعده جدید CFTC نیست و کنگره هم «قانون بورس کالایی» (Commodity Exchange Act) را بازنویسی نکرده است. این یک موضع عدم اقدامِ کارکنان است؛ یعنی آن بخش می‌گوید وقتی توسعه‌دهندگان در چارچوب مرزهای مشخص‌شده بمانند، توصیه به اقدام اجرایی نخواهد کرد.

این معافیت تا زمانی ادامه دارد که مقررات‌گذاری یا راهنمایی رسمیِ کمیسیون مشخص کند ثبت‌نام به‌عنوان کارگزار معرف چگونه درباره ارائه‌دهندگان نرم‌افزار اعمال می‌شود. معافیت قبلی Phantom نیز همین نقطه پایان را داشت.

پس توسعه‌دهندگان امروز مسیر بازتری دارند، اما خط‌کشی‌ها دائمی نیست. نهاد ناظر کالا و بورس عملاً به سازندگان نرم‌افزار گفته است کجا می‌توانند بدون مجوز کارگزاری رانندگی کنند، در حالی که تصمیم نهایی درباره اینکه جاده در نهایت به کجا می‌رود را به خود کمیسیون واگذار کرده است.