Harry Hwang ostrzega, że zgodne z przepisami kanały przepływu zleceń w sieci Solana mogą doprowadzić do koncentracji płynności instytucjonalnej

Strategiczna platforma testowa Moneygram

Globalni giganci branży przekazów pieniężnych tradycyjnie funkcjonowali jako konsumenci infrastruktury sieciowej. Wdrożenie przez Moneygram aktywnego węzła walidacyjnego Solany — oraz jego integracja z platformą Solana Developer Platform (SDP) — oznacza znaczącą zmianę. Moneygram nie tylko korzysta z torów, ale także pomaga napędzać silnik.

Jednak w miarę jak tradycyjne instytucje finansowe (TradFi) wkraczają na warstwy konsensusu bez zezwoleń, napotykają na znaczne trudności inżynieryjne, związane z bezpieczeństwem oraz ekonomiczne. Harry Hwang, dyrektor generalny Flowra, analizuje realia architektoniczne, wymagania modelu „zero trust”, regulacyjne wyzwania oraz pojawiającą się walkę o zgodny z przepisami instytucjonalny MEV.

Ogłoszenie, że Moneygram aktywnie waliduje bloki w sieci Solana, wywołało spekulacje, że przelewy detaliczne w czasie rzeczywistym są rozliczane bezpośrednio przez jego węzeł. Hwang zachęca do bardziej trzeźwej interpretacji.

„Moneygram jest doskonałym przykładem ważnego trendu. Nie interpretowałbym tego jednak jako oznaki, że system płatniczy tej firmy jest już bezpośrednio zintegrowany z operacjami walidatora. Bardziej trafne jest postrzeganie tego jako wejścia Moneygramu w operacje infrastrukturalne na poziomie protokołu, otwierające drzwi do długoterminowej integracji ze stablecoinami i kanałami płatniczymi”.

Poprzez skupienie się najpierw na infrastrukturze Moneygram skutecznie tworzy operacyjną platformę testową. Prowadzenie walidatora w izolacji pozwala temu gigantowi branży płatności przetestować swoje możliwości techniczne w warunkach ekstremalnych, opanować zarządzanie kluczami o wysokiej częstotliwości oraz poruszać się w architekturach typu zero-trust z węzłami publicznymi w środowisku produkcyjnym. Ten strategiczny bufor gwarantuje, że Moneygram będzie w stanie w pełni rozwiązać specyficzne problemy inżynieryjne i związane z bezpieczeństwem w publicznych warstwach konsensusu, zanim udostępni swój wart wiele miliardów dolarów główny rejestr rozliczeniowy w sieci produkcyjnej.

Jednak integracja publicznego walidatora z architekturą modułu bezpieczeństwa sprzętowego (HSM) instytucji ujawnia zasadniczy konflikt: tradycyjny sektor finansowy wymaga przechowywania w trybie offline i izolacji, podczas gdy konsensus Solany wymaga nieustannej szybkości.

„W ramach obecnej architektury Solany tożsamość walidatora i uprawnienia do głosowania muszą być podpisywane bardzo często, więc zazwyczaj wymagane jest, aby znajdowały się one w ścieżce aktywnej systemu walidatora. Natomiast klucz upoważnionego podmiotu dokonującego wypłat nie jest potrzebny podczas normalnej pracy i kontroluje konto do głosowania, więc powinien być zarządzany za pomocą przechowywania na zimno, modułu HSM, MPC [multi-party computation] lub podczas ceremonii generowania klucza offline”.

Wymóg częstego podpisywania sprawiał dotychczas, że pełna izolacja HSM stanowiła wąskie gardło wydajności. Jednak aktualizacja Solany o nazwie „Alpenglow” wprowadza lekkie komunikaty poza łańcuchem, agregowane za pomocą schematów podpisów BLS.

„Właśnie w tym miejscu aktualizacja Alpenglow nabiera znaczenia. Jeśli transakcje głosowania w łańcuchu zostaną usunięte, a system przejdzie na głosowanie oparte na BLS, obciążenie związane z częstym podpisywaniem głosów w ścieżce gorącej może ulec zmniejszeniu. Solana rozważała również projekty dotyczące podpisywania głosów w oparciu o bezpieczne enklawy, więc z czasem architektury oparte na modułach HSM, enklawach i zdalnym podpisywaniu mogą stać się bardziej realne.”

Tymczasem, gdy podmiot podlegający ścisłej regulacji uczestniczy w konsensusie, skutecznie potwierdza transakcje dla globalnej puli użytkowników posługujących się pseudonimami — co powoduje napięcie w kontekście wymogów zgodności z przepisami.

„Gdy firma płatnicza bezpośrednio uczestniczy w konsensusie w publicznej sieci bez zezwoleń, nie jest jeszcze w pełni ustalone, jak ta działalność powinna być traktowana w ramach przepisów dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy (AML), sankcji, zasady Travel Rule, licencjonowania płatności, outsourcingu oraz ram odporności operacyjnej” – powiedział Hwang.

Dodał, że w przypadku firm takich jak Moneygram udział w roli walidatora można lepiej rozumieć jako element budowania otwartych systemów transakcyjnych dla stablecoinów, zapewniających zgodność z przepisami i skalowalność operacyjną, a nie jako bezpośrednie rozszerzenie mechanizmu rozliczania płatności.

Ryzyko związane z zgodnością przepływu zleceń i neutralnością warstwy bazowej

W miarę jak przedsiębiorstwa wdrażają SDP we współpracy z dostawcami zapewniającymi zgodność z przepisami, takimi jak Anchorage Digital i Chainalysis, popyt przesuwa się od czystych zysków ze stakingu w kierunku dostosowania do wymogów regulacyjnych. Ponieważ Solana nie posiada globalnej publicznej puli pamięci (mempool) w stylu Ethereum, popyt ten przejawia się w postaci izolowanych ścieżek przepływu zleceń.

„W praktyce popyt ten najprawdopodobniej przekształci się w zgodne z przepisami ścieżki przepływu zleceń, realizację opartą na zasadach oraz warstwy aktywów z ograniczonym dostępem. Na przykład zlecenia instytucjonalne mogą być kierowane przez ścieżki sprawdzone pod kątem KYT, podczas gdy walidatorzy wybierają trasy realizacji w oparciu o zasady, takie jak brak „sandwich”, niskie ryzyko, brak toksycznego MEV lub przepływ sprzyjający zgodności z przepisami”.

Jeśli jednak te zgodne z przepisami kanały staną się dominujące, Solana stanie w obliczu paradoksu systemowego: przyciąga kapitał instytucjonalny, ale naraża się na ryzyko centralizacji płynności.

„Jeśli zgodne z przepisami ścieżki przepływu zleceń staną się zbyt dominujące, rzeczywista płynność i wysokiej jakości realizacja zleceń mogą skoncentrować się w niewielkiej liczbie zatwierdzonych tras. W takim przypadku protokół może teoretycznie pozostać bez zezwoleń, ale w praktyce mogą pojawić się strażnicy dostępu”.

Aby zachować autonomię walidatorów, Flowra wykorzystuje strukturę opartą na zasadach (PBP – proposer based on policy). Celem, jak powiedział Hwang, nie jest ograniczenie walidatorów do jednego budowniczego lub silnika bloków, ale umożliwienie im wyboru spośród wielu budowniczych i źródeł przepływu zleceń w oparciu o kryteria dotyczące zysku, toksyczności, ryzyka i zgodności z przepisami.

Być może najbardziej złożonym punktem tarcia, gdy kapitał tradycyjnych finansów styka się ze zdecentralizowaną infrastrukturą, jest maksymalna wartość do wydobycia (MEV). MEV stała się głównym źródłem przychodów dla walidatorów łańcucha bloków, jednak praktyki drapieżne, takie jak frontrunning i ataki typu „sandwich”, stoją w bezpośredniej sprzeczności z instytucjonalnymi zasadami najlepszej realizacji zleceń oraz standardami postępowania rynkowego obowiązującymi na Wall Street. Dla operatorów korporacyjnych MEV stanowi ostry ekonomiczny miecz obosieczny.

„W tej kwestii nie chodzi tak naprawdę o to, czy instytucje powinny angażować się w MEV, czy nie. Chodzi o to, które formy MEV powinny być dozwolone, a które ograniczone” – powiedział Hwang. „Jeśli podmiot instytucjonalny całkowicie zrezygnuje z MEV, może stracić przychody, które w przeciwnym razie trafiłyby do delegujących lub inwestorów”.

Jeśli jednak zezwoli na agresywne strategie MEV bez żadnych ograniczeń, zwłaszcza te oparte na szkodzeniu użytkownikom, może to stać w sprzeczności z obowiązkiem powierniczym i standardami postępowania rynkowego.