Komputer „Apollo” należący do NASA wydobywał bitcoiny w 2019 roku, ale dzisiaj zajęłoby to wieki

Klip, który powrócił

Media kryptowalutowe ponownie rozpowszechniły tę historię dzisiaj rano, wyjaśniając, że informatyk Ken Shirriff zdołał zaprogramować komputer nawigacyjny Apollo tak, aby wydobywał bitcoiny. Shirriff po raz pierwszy opublikował ten projekt na swoim blogu w lipcu 2019 roku, co spotkało się wówczas z zainteresowaniem kilku popularnych mediów.

Powód, dla którego ta historia nadal budzi zainteresowanie entuzjastów kryptowalut, jest prosty: zestawia ona jeden z najsłynniejszych komputerów w historii z najpotężniejszą siecią obliczeniową na Ziemi, a różnica między nimi wyjaśnia system wydobywania bitcoinów oparty na dowodzie pracy (proof-of-work) lepiej niż jakikolwiek schemat.

Komputer na stole

Komputer nawigacyjny Apollo (AGC) odpowiadał za nawigację i sterowanie silnikami podczas misji Apollo. Według Shirriffa waży on około 70 funtów, ma 2 tys. słów pamięci RAM (około 4 kilobajtów), 36 tys. słów pamięci tylko do odczytu i może wykonać około 40 000 dodawań na sekundę.

Ten konkretny egzemplarz nigdy nie poleciał w kosmos, ale Shirriff uważa, że był zainstalowany w LTA-8, prototypie modułu księżycowego, a jego prywatny właściciel znalazł go na złomowisku w latach 70. po tym, jak NASA go wyrzuciła. Shirriff odrestaurował go wraz z Mike’iem Stewartem, Carlem Claunchem i Markiem Verdielliem, inżynierem prowadzącym kanał Curiousmarc na YouTube.

Jak wolne jest 10,3 sekundy?

Shirriff napisał kod do wydobywania bitcoinów w języku asemblera AGC. Komputer potrzebował 5,15 sekundy na obliczenie pojedynczego skrótu SHA-256, funkcji kryptograficznej wykorzystywanej przez bitcoin. Ponieważ podczas wydobywania BTC każdy nagłówek bloku jest hashowany dwukrotnie, daje to 10,3 sekundy na jeden skrót bitcoina.

Aby udowodnić, że kod działa, wprowadził do niego blok nr 286 819 – blok, który został już wydobyty – a komputer AGC odtworzył prawidłowy wynik, ale nigdy nie zarobił ani jednego satoshi.

Komputer „Moon” nie jest nawet najwolniejszym kopaczem w kolekcji Shirriffa. Kopał on również na mainframe’ie IBM 1401 z początku lat 60., który potrzebował 80 sekund na jeden skrót, podczas gdy komputer Xerox Alto z 1973 roku osiągał 1,5 skrótu na sekundę.

W 2019 roku sieć bitcoin działała z prędkością około 65 eksahaszów na sekundę (EH/s), czyli 65 kwintylionów hashów na sekundę. Przy takim poziomie trudności Shirriff obliczył, że AGC potrzebowałby średnio około 4×10^23 sekund, aby znaleźć blok. Ponieważ wszechświat ma około 4,3×10^17 sekund, oznaczało to „około miliona razy więcej niż wiek wszechświata”.

Co wynika z obliczeń dotyczących roku 2026?

Od tamtego czasu sieć znacznie się rozrosła, a hashrate bitcoina wynosił 934 EH/s po korekcie trudności z 5 września, która podniosła trudność wydobycia o 1,31% do 127,45 biliona. Jest to około 14 razy więcej niż hashrate, z którym mierzył się Shirriff.

Jeśli przeliczymy jego szacunki zgodnie z tym współczynnikiem, AGC potrzebowałoby obecnie około 5,8×10^24 sekund, aby znaleźć jeden blok, czyli około 13 milionów razy więcej niż wynosi wiek wszechświata. Wkrótce spodziewana jest kolejna korekta trudności, a najnowszy raport wskazuje, że cena hashrate’u (przychód, jaki górnicy uzyskują na jednostkę mocy obliczeniowej) wzrosła o 22,24% do 39,63 USD za petahash dziennie, podczas gdy opłaty stanowiły zaledwie 0,43% nagród dla górników.

To sprawia, że dotacja blokowa jest głównym czynnikiem utrzymującym maszyny w stanie aktywności. Cena bitcoina osiągnęła wczoraj poziom 81 000 USD, co stanowi mile widziany impuls dla branży, której poziom trudności jest o 13% niższy niż na początku roku.