Er ging meer dan 100 uur aan 3D-printen zitten in een modulaire prothese-arm die Vitaliy Bondarchuk, een student ingenieurswetenschappen aan de Bob Jones University, heeft gebouwd voor zijn 7-jarige zusje Bella. Het apparaat, dat is ontworpen met verwisselbare hulpstukken voor alledaagse taken en meer draagcomfort, maakt inmiddels deel uit van haar dagelijkse routine en vult een leemte in het aanbod van betaalbare prothesen voor kinderen.
Na 100 uur 3D-printen bouwde een student een modulaire arm voor zijn zus
GESCHREVEN DOOR
DELEN
Belangrijkste punten
- Bondarchuk heeft meer dan 100 uur besteed aan het 3D-printen van Bella’s modulaire prothese-arm.
- De 7-jarige Bella gebruikt het hulpmiddel dagelijks, wat de behoefte aan goedkopere opties voor kinderen onderstreept.
- GE Vernova heeft Bondarchuk aangenomen terwijl hij hulpstukken voor meer kinderen ontwikkelt.
Het technische project van Vitaliy Bondarchuk in zijn studentenkamer begon met een familieprobleem: zijn 7-jarige zusje Bella had een prothese nodig die bij haar kindertijd paste, en niet alleen voldeed aan een checklist van de kliniek. Hij voerde ontwerpen meer dan 100 uur lang in een 3D-printer in en werkte zo aan een modulaire arm waarbij hulpstukken kunnen worden verwisseld voor verschillende dagelijkse taken. Dit werk legt een hardnekkige kloof bloot in de pediatrische prothesetechniek, waar betaalbare opties vaak ten koste gaan van veelzijdigheid en comfort. Het werd ook een visitekaartje voor zijn carrière en hielp Bondarchuk van de Bob Jones University naar het leiderschapsprogramma van GE Vernova te loodsen.
De missie van een broer die thuis begon
Sommige techverhalen beginnen met een pitchdeck. Dit verhaal begon met een 7-jarig meisje genaamd Bella en een broer die het niet eens was met de keuzes die haar werden aangeboden. Aan de Bob Jones University ging ingenieursstudent Vitaliy Bondarchuk aan de slag om een prothese-arm te bouwen die daadwerkelijk bij het leven van een kind zou passen, en niet alleen aan de checklist van een kliniek zou voldoen.
Prothesen voor kinderen kunnen prijzig zijn en beperkingen opleggen. Het doel van Bondarchuk was duidelijk en persoonlijk: Bella iets geven wat ze graag zou willen dragen en wat ze zou kunnen gebruiken voor alledaagse momenten die ertoe doen, van schoolprojecten tot spelletjes aan tafel.
Waarom modulair beter is dan ‘one-size-fits-none’
Bondarchuk kwam uit bij een modulair concept: een prothese die is ontworpen voor verwisselbare hulpstukken. Het ene uiteinde zou Bella kunnen helpen een penseel vast te houden. Een ander zou een set speelkaarten stabiel kunnen houden. Het ging niet om de nieuwigheid, maar om de veelzijdigheid, want kinderen doen niet maar één ding.
Die ‘multifunctionele’ aanpak wijst ook op een grotere kloof in de markt voor medische hulpmiddelen: gezinnen moeten vaak kiezen tussen gespecialiseerde hulpmiddelen of helemaal zonder. Naast de dagelijkse functionaliteit biedt modulariteit een snelle weg naar verbetering, omdat een nieuw idee kan uitmonden in een nieuw hulpstuk in plaats van een geheel nieuwe arm.
100 uur printen en maanden van kleine aanpassingen
Het moeilijkste was niet de belangrijkste functie, maar de pasvorm. Bondarchuk vertelde dat het project meer dan 100 uur 3D-printen vergde, met herhaalde cycli van modelleren, printen, testen en opnieuw beginnen. Hij bleef de vorm aanpassen voor comfort en controle, want millimeters tellen wanneer iets de hele dag op de huid zit.
Een van de belangrijkste verbeteringen was een wrijvingswerende voering, bedoeld om irritatie door contact met hard plastic te voorkomen. Volgens zijn eigen zeggen duurde het bouwproces ongeveer 4 maanden, van de eerste werkzaamheden tot de uiteindelijke documentatie en presentatie, inclusief technische handleidingen.
Dagelijks gebruik, een 10 en een echte baan in het vooruitzicht
Het resultaat is heerlijk praktisch: Bella gebruikt de prothese nu dagelijks, een stille bevestiging die geen enkele laboratoriumtest kan overtreffen. Het project leverde Bondarchuk ook zijn hoogste academische cijfer op, naar verluidt een A op school.
Ook op professioneel vlak opende het een deur. Na zijn afstuderen nam Bondarchuk deel aan het Operations Management Leadership Program van GE Vernova, een traject waarbij jonge ingenieurs rouleren tussen belangrijke opdrachten binnen een groot industrieel bedrijf. En met steun van zijn oudere broer, die ook ingenieur is, print hij nog steeds nieuwe hulpstukken, met het oog op het helpen van meer kinderen die zich dit niet kunnen veroorloven of simpelweg over het hoofd worden gezien.
Dit artikel is met behulp van AI uit het Engels vertaald. De originele Engelstalige versie is de gezaghebbende bron; geautomatiseerde vertalingen kunnen onnauwkeurigheden bevatten, met name in juridische en regelgevende terminologie.
