چرا ارتباط‌گیری انبوه و خودکار در حال نابود کردن مشارکت‌های وب۳ است — و به‌جای آن چه باید کرد

حذف واسطه برای حفظ حریم خصوصی

هر روز، هزاران مدیر توسعه کسب‌وکار، سرمایه‌گذار خطرپذیر و رهبران اکوسیستم در یک روال خسته‌کننده و دو مرحله‌ای درگیر می‌شوند. ابتدا، آن‌ها گفتگوهای پرریسکِ شراکت را داخل اپ‌های پیام‌رسانی مثل تلگرام انجام می‌دهند. سپس از مکالمه خارج می‌شوند، یک تب جداگانه مرورگر را باز می‌کنند، وارد داشبورد مدیریت ارتباط با مشتری (CRM) می‌شوند و به‌صورت دستی خلاصه‌ای از آنچه همین الان رخ داده را دوباره تایپ می‌کنند.

این یک جریان کاری اساساً معیوب است—جایی که زمینه حیاتی معامله از دست می‌رود، داده‌های پایپ‌لاین فرسوده می‌شود و حریم خصوصی کاربران به‌طور معمول توسط ابزارهای واسطه‌ای که تلاش می‌کنند شکاف را پر کنند، به خطر می‌افتد.

برای شان اساف، رئیس توسعه کسب‌وکار در Telebiz، مسئله کمبود نرم‌افزار نیست؛ بلکه یک پارادایم منسوخ است. اساف با پیش‌زمینه‌ای در اقتصاد و تجربه به‌عنوان بنیان‌گذار پروژه‌ای در Web3، یک تغییر ساختاری بزرگ را در افق می‌بیند: عملیات سازمانی در حال ترک داشبوردهای نرم‌افزارهای مستقل است و مستقیماً به درون اپ‌های چت—جایی که معاملات مدرن واقعاً انجام می‌شوند—منتقل می‌شود.

یکی از موانع بزرگ در آوردن هوش مصنوعی (AI) به فروش سازمانی همواره امنیت بوده است. مدل‌های پیشرفته هوش مصنوعی برای مفید بودن به زمینه عمیق نیاز دارند، اما وارد کردن مکالماتِ رمزنگاری‌نشده مشتریان به سرورهای ابریِ شخص ثالث، ریسک بسیار بزرگی ایجاد می‌کند. اساف استدلال می‌کند که این اصطکاک بیشتر ناشی از طراحی معیوب نرم‌افزار است تا محدودیت ذاتیِ هوش مصنوعی.

اساف توضیح می‌دهد: «بیشتر ابزارها بین شما و پیام‌هایتان قرار می‌گیرند—چت‌های شما را روی سرورهای خودشان می‌بلعند، پردازش می‌کنند، و یک خروجی تحویل می‌دهند.» «وقتی آن شکل را می‌پذیرید، دارید بین کارآمدی و حریم خصوصی یکی را انتخاب می‌کنید، چون فروشنده برای مفید بودن باید محتوای شما را نگه دارد.»

Telebiz رویکرد متفاوتی دارد: به‌صورت محلی در مرورگر به‌عنوان یک کلاینت اجرا می‌شود و مستقیم به سرورهای تلگرام متصل می‌گردد. وقتی یک قابلیت هوش مصنوعی برای زمینه‌گیری یک رشته گفتگو را می‌خواند، درخواست مستقیماً از مرورگر کاربر به ارائه‌دهنده مدلِ انتخابی او ارسال می‌شود.

اساف تأکید می‌کند: «هیچ‌چیز از مسیر ما عبور نمی‌کند.» «چیزی که ما ذخیره می‌کنیم لایه کسب‌وکار است، نه مکالمه: شناسه‌های چتِ رمزگذاری‌شده، نگاشت بین یک چت و یک معامله HubSpot، قوانین پیگیری و زمان‌مهرها. رمزگذاری‌شده با کلیدهای مخصوص هر سازمان. بنابراین هوش مصنوعی زمینه عمیق می‌گیرد، و ما هیچ‌کدام از آن را نداریم.»

چرا داشبورد SaaS در حال منسوخ شدن است

با جاسازی قابلیت‌های CRM مستقیماً در سطح پیام‌رسانی، پلتفرم‌هایی مثل Telebiz خودِ ضرورت داشبوردهای سنتی نرم‌افزار به‌عنوان سرویس (SaaS) در B2B را به چالش می‌کشند.

اساف می‌گوید: «فکر می‌کنم داشبوردها به‌عنوان جاهایی که می‌روید چیزها را نگاه کنید باقی می‌مانند، و دیگر جاهایی نیستند که می‌روید کارها را انجام دهید.»

او اشاره می‌کند که ورود دستی داده به CRM صرفاً یک راه‌حل موقت برای ناتوانی تاریخی نرم‌افزار در فهم گفتگوی انسانی بوده است. «وقتی سیستم بتواند تبادل را بخواند و بر اساس آن عمل کند، لایه ورود داده دیگر دلیلی برای وجود ندارد. داده بهتر می‌شود چون همان‌جا که اتفاق افتاده ثبت می‌شود، نه اینکه یک ساعت بعد از حافظه بازسازی شود.»

در حالی که گزارش‌دهی بصری و تحلیل‌های سطح‌بالا احتمالاً روی صفحه‌های اختصاصی باقی خواهند ماند، اساف تصور می‌کند عملیات روزمره کاملاً به ابزارهایی منتقل شود که تیم‌ها همین حالا در آن زندگی می‌کنند—که برای بخش عظیمی از فناوری مدرن و مالی دیجیتال، تلگرام است.

با فراگیرتر شدن ابزارهای ارتباطیِ مبتنی بر هوش مصنوعی، بسیاری از تیم‌ها در دامِ خودکارسازی بیش از حد می‌افتند؛ پیام‌های ارتباط‌گیری روباتیک را به‌صورت انبوه ارسال می‌کنند و به اعتماد در صنایع رابطه‌محور مانند سرمایه‌گذاری خطرپذیر و Web3 آسیب می‌زنند. اساف خاطرنشان می‌کند که پیام‌های خودکار عمومی نه به این دلیل شکست می‌خورند که یک ماشین آن‌ها را تولید کرده، بلکه چون فرستنده واقعاً دلیل معتبری برای ارتباط‌گیری نداشته است.

اساف می‌گوید: «در این صنعت، فهرست گیرندگان کوچک است—شاید چند صد نفر که واقعاً برای هر تزِ شراکت مهم‌اند، و بیشترشان همدیگر را از قبل می‌شناسند.» «انبوه‌ارسال به آن گروه، ارتباط‌گیری شما را مقیاس‌پذیر نمی‌کند؛ آن را می‌سوزاند، و شما فقط یک بار فرصت انجامش را دارید.»

به‌جای استفاده از هوش مصنوعی برای تولید حجم بیشتری از پیام، اساف «زمان‌بندی» و «پایش زمینه» را نقطه مطلوب می‌داند. هوش مصنوعی در پرچم‌گذاری محرک‌های کلیدی بیرونی عالی عمل می‌کند—مثل اعلام یک دور جذب سرمایه توسط شریک، راه‌اندازی مین‌نت، یا استخدام یک مدیر اجرایی جدید—و به انسان‌ها اجازه می‌دهد دقیقاً در لحظه‌ای وارد عمل شوند که یک پیام خوشایند است.

قاعده خودکارسازی: هرگز تصمیم را خودکار نکنید

برای حرکت در این مرز، اساف از یک چارچوب عملیاتی ساده پیروی می‌کند:

«هر چیزی را که قبل و بعد از یک تصمیم اتفاق می‌افتد خودکار کنید. هرگز خودِ تصمیم را خودکار نکنید.»

بازیابی اطلاعات، خلاصه‌سازی رشته‌ها، پیشنهاد گزینه‌های پیش‌نویس، ثبت شرایطِ توافق‌شده، و دنبال‌کردن پیگیری‌های سرد، کارهای اداری هستند که نباید تمرکز یک معامله‌گر را مصرف کنند. اما تصمیم واقعی برای تماس گرفتن، مذاکره کردن، یا بستن معامله باید کاملاً انسانی بماند. اساف می‌گوید: «تیم‌ها ارتباط‌گیری را که حساس است خودکار می‌کنند و CRM را که حساس نیست دستی به‌روزرسانی می‌کنند.» «برعکسش کنید، و هر دو بخش بهتر می‌شود.»

با گسترش اکوسیستم فنی تلگرام از طریق اپ‌های بومی و زیرساخت‌ها، اساف باور دارد بزرگ‌ترین فرصتِ هنوز ترسیم‌نشده برای توسعه‌دهندگان، چت‌بات‌های بهترِ هوش مصنوعی نیست، بلکه ترمیم شکاف‌های ساختاری در شیوه همکاری تیم‌هاست.

اساف می‌گوید: «تلگرام برای افراد ساخته شده، اما کسب‌وکار یک ورزش تیمی است.» «در حال حاضر هیچ زمینه مشترکی وجود ندارد، هیچ مالکیتی برای یک رابطه نیست، و وقتی کسی می‌رود هیچ تحویلِ تمیزی وجود ندارد. کل آن لایه غایب است، و تقریباً هیچ‌کس در حال ساختنش نیست.»

با پل‌زدن میان هوش مصنوعی محلی-اول، پایپ‌لاین‌های اداری خودکار، و ابزارهای تیمیِ مشارکتی مستقیماً داخل رابط چت، آینده نرم‌افزارهای سازمانی ممکن است اصلاً شبیه یک داشبورد پیچیده نباشد—شاید فقط شبیه یک صندوق ورودی معمولی باشد.