طبق گزارش کوینفلو، عامل‌های هوش مصنوعی می‌توانند محدودیت‌های توکن سهام رابین‌هود را دور بزنند

زنجیره‌ای برای سرعت، نه برای اعمال محدودیت

در میان موجی از هیاهو و تبلیغات، زنجیره رابین‌هود در ۱ ژوئیه فعال شد. این زنجیره که بر پایه پشته Nitro آربیتروم ساخته شده و برای دارایی‌های دنیای واقعیِ توکنیزه‌شده و معاملات شبانه‌روزی طراحی شده است، از یک سکوئنسرِ واحد که توسط رابین‌هود اداره می‌شود استفاده می‌کند، اما هیچ سازوکاری برای جایگزینِ بدون مجوز (permissionless fallback) ندارد. علاوه بر این، به نظر می‌رسد شرکت کنترل مستقیم بر ترتیب‌دهی تراکنش‌ها دارد، در حالی که قراردادهای هوشمندِ زیربنایی همچنان برای همه باز می‌مانند.

توکن‌های سهام (Stock Tokens)، اوراق بدهیِ توکنیزه‌شده‌ای که از طریق Robinhood Assets (Jersey) Limited منتشر می‌شوند و بدون اعطای حقوق سهامداری، سهامی مانند انویدیا و تسلا را دنبال می‌کنند، در بیش از ۱۲۰ کشور در دسترس‌اند اما طبق قوانین اوراق بهادار، صراحتاً برای اشخاص آمریکایی ممنوع شده‌اند. همچنین اخیراً Trust Wallet با زنجیره رابین‌هود یکپارچه شد؛ یکی از چندین کیف‌پول شخص ثالث که می‌توانند بدون عبور از اپلیکیشن خود رابین‌هود به همان قراردادها دسترسی پیدا کنند.

روی کاغذ، چنین ترکیب‌هایی عالی به نظر می‌رسند، اما شکاف میان یک محصولِ محدودشده در کنار یک شبکه باز، ظاهراً توجه بسیاری از افراد صنعت را جلب کرده است؛ از جمله مین‌چی پارک (MinChi Park)، هم‌بنیان‌گذار پلتفرم عامل‌های آن‌چین Coinfello. او معتقد است مسدودسازی در فرانت‌اند جایگزین ضعیفی برای اعمال واقعی محدودیت‌هاست و می‌افزاید:

مسدودسازی جغرافیایی در فرانت‌اند از ناشر محافظت می‌کند. اما بسیار کمتر از کاربر محافظت می‌کند. آزمون این است: اگر محدودیت به محض اینکه کاربر یک کیف‌پول شخص ثالث را باز کند ناپدید شود، هرگز یک سازوکار انطباق نبود. یک سپر مسئولیت بود.

دوگانگیِ واجد شرایط بودن از قبل وجود دارد

خودِ سبد محصولات رابین‌هود نشان می‌دهد این اعمال محدودیت تا چه حد ناهمگون است؛ زیرا در حالی که توکن‌های سهام برای اشخاص آمریکایی همچنان خارج از دسترس‌اند، Robinhood Earn (یک محصول وام‌دهی مبتنی بر Morpho که حدود ۷٪ سود سالانه روی USDG می‌پردازد) از اوایل ماه گذشته روی همان زنجیره برای مشتریان واجد شرایط آمریکایی به‌تدریج عرضه شد.

راه‌اندازی Earn به پایگاه ۲۷.۷ میلیون مشتریِ دارای موجودی رابین‌هود که ۳۷۷ میلیارد دلار دارایی روی پلتفرم نگه می‌دارند، متصل می‌شود؛ یعنی یک کاربر آمریکایی می‌تواند در یک خزانه Morpho روی زنجیره رابین‌هود وام‌دهی کند، در حالی که همچنان از سهام توکنیزه‌شده انویدیا که تنها یک کلیک آن‌طرف‌تر در همان کیف‌پول قرار دارد، محروم است. پارک استدلال می‌کند این دوگانگی یک نقصِ موقتیِ عرضه نیست که رابین‌هود بعداً برطرفش کند و می‌گوید:

مقررات به پوشش (wrapper) متصل می‌شود، در حالی که ترکیب‌پذیری (composability) به دارایی متصل است. این دو اکنون روی همان زنجیره در جهت‌های مخالف کشیده می‌شوند.

هر محصول، ناشر و مرزهای قضاییِ خاص خود را دارد؛ اما به محض اینکه یک توکنِ محدودشده به‌عنوان وثیقه در یک بازار وام‌دهی استفاده شود یا از طریق یک تجمیع‌گر (aggregator) مسیردهی گردد، آن مرز شروع به نشت می‌کند.

جایی که عامل‌های هوش مصنوعی تصویر را پیچیده می‌کنند

رابین‌هود در مه ۲۰۲۶ معاملات عامل‌محور را روی این ساختار اضافه کرد و به مشتریان اجازه داد عامل‌های هوش مصنوعی شخص ثالث را از طریق سرورهای Model Context Protocol این شرکت متصل کنند تا بدون محرک‌های دستی، تحقیق کنند، معامله انجام دهند و پرتفوی را مدیریت کنند. مدیرعامل، ولاد تنف (Vlad Tenev)، این اقدام را ارائه همان ابزارهای خودکار به کاربران خرد توصیف کرده است که میزهای معاملات نهادی دهه‌هاست از آن استفاده می‌کنند.

با این حال، کارشناسان نگران‌اند که عامل‌ها اصطکاک فنی‌ای را از میان بردارند که قبلاً به‌صورت غیررسمی نقش یک حفاظ را هم بازی می‌کرد. به بیان دیگر، عاملی غیرامانی (non-custodial) که هر کسی را به هر چیزی مسیردهی می‌کند، نمی‌تواند یک موجودیت خنثی تلقی شود؛ بلکه یک سازوکار دورزدن با تجربه کاربری خوب است.

دسترسی مستقیم به یک قرارداد محدودشده قبلاً مستلزم پیدا کردن آدرس، درک کد، و مدیریت دستی کلیدها بود؛ مانع مهارتی‌ای که بیشتر محصولات محدودشده را از دسترس بیشتر کاربران محدودشده دور نگه می‌داشت. عاملی که یک درخواستِ زبان طبیعی را به یک فراخوانی قراردادیِ چندمرحله‌ای تبدیل می‌کند، آن مانع را بدون آنکه هرگز حضانت دارایی کاربر را به دست بگیرد از بین می‌برد؛ چیزی که به گفته پارک، پرسشِ حضانت را بی‌اهمیت می‌کند.

اعمال واقعی محدودیت‌ها چه شکلی خواهد داشت

یک راه‌حل می‌تواند این باشد که بررسی واجد شرایط بودن به خودِ دارایی منتقل شود، نه اینکه در تنظیمات یک اپلیکیشن باقی بماند. یعنی محدودیت‌ها به‌طور مستقیم در قرارداد توکن کدنویسی شوند، به شکلی که کیف‌پول‌ها و عامل‌ها بتوانند آن را به‌صورت برنامه‌پذیر بخوانند و رعایت کنند؛ به‌علاوه عامل‌هایی که همان لحظه‌ای که اقدام می‌کنند، افشاگری (disclosure) را نمایش دهند، نه اینکه از قاعده‌ای که از نظر فنی قادر به خواندنش هستند دور بزنند.

توکن‌های خود رابین‌هود از همین حالا یک افشاگری مهم دارند که ارزش دارد در همان لحظه نمایش داده شود؛ یعنی توکن‌های سهام هیچ حق رأی یا حق سهامداری اعطا نمی‌کنند و فقط امکان بازخرید نقدی را فراهم می‌کنند؛ ساختاری که پیش‌تر بحث جداگانه‌ای درباره اینکه خریداران واقعاً مالک چه چیزی هستند برانگیخته است.

اینکه رابین‌هود یا شرکای دیفای آن چنین لایه واجد شرایط بودنِ آن‌چین را به کار بگیرند یا نه، بسیار فراتر از یک زنجیره اهمیت خواهد داشت. زنجیره رابین‌هود اخیراً از ۹ میلیارد دلار حجم تجمیعی DEX عبور کرده است، و هر کیف‌پول یا عاملی که به آن متصل شود، همان شکاف میان چیزی که رابط کاربری مسدود می‌کند و چیزی که قرارداد زیربنایی اجازه می‌دهد را به ارث می‌برد.