KOMUNIKAT PRASOWY.
TREŚĆ SPONSOROWANA
Ten sponsorowany komunikat prasowy został dostarczony przez Audiera i nie został napisany przez Bitcoin.com News. Bitcoin.com News niekoniecznie popiera stwierdzenia zawarte w tym komunikacie.
Audiera: Dlaczego gospodarki oparte na agentach mogą stanowić kolejny etap ewolucji Web3
UDOSTĘPNIJ
Press release
Automatyzacja była stałym elementem Web3 na długo przed tym, zanim agenci AI stali się tematem głównego nurtu. Boty już wtedy prowadziły transakcje, gromadziły zachęty, monitorowały rynki i rywalizowały o nagrody w sieciach blockchain — często stając się jednymi z najbardziej aktywnych uczestników ekosystemu.
Jednak pomimo ich ogromnego wpływu, podmioty te nigdy nie były naprawdę brane pod uwagę. Web3, podobnie jak większość wcześniejszych systemów cyfrowych, opierał się na założeniu tak fundamentalnym, że rzadko było ono poddawane analizie: uczestnikami są ludzie. Założenie to kształtowało wszystko — systemy tożsamości, mechanizmy motywacyjne, modele zarządzania, projekt platformy. Automatyzacja była tolerowana, czasami akceptowana, ale rzadko traktowana jako coś, z czym system musiał formalnie się liczyć.
To się teraz zmienia i to szybciej, niż większość ludzi się spodziewała.
Uczestnicy, dla których nikt nie projektował
Przyjrzyj się dokładnie, jak faktycznie działa większość sieci blockchain, a zauważysz, że znaczna część pracy wykonywana jest przez zautomatyzowane podmioty — wykorzystujące rozbieżności cenowe, rywalizujące o nagrody za płynność, selekcjonujące informacje oraz koordynujące transakcje z prędkością, której żaden człowiek nie jest w stanie dorównać.
Dziwne jest to, że uczestnicy ci zazwyczaj nie mają formalnego statusu w systemach, na które wpływają. Nie posiadają tożsamości, nie pełnią uznanych ról i istnieją w swego rodzaju strukturalnej zawieszeni: mają wystarczający wpływ, by kształtować wyniki, ale nie są uwzględnieni w zasadach, które nimi rządzą.
Powoduje to trwałą rozbieżność. Gdy zasady uczestnictwa są zaprojektowane dla ludzi, ale większość działań jest napędzana przez automatyzację, otrzymujemy system, który zachowuje się inaczej niż zamierzano — a te luki pogłębiają się wraz ze wzrostem możliwości agentów AI. To, co naprawdę odróżnia dzisiejsze autonomiczne agenty od prostej automatyzacji, to ich zdolność do rozumowania w pętlach: oceny wyników, dostosowywania strategii i kontynuowania pracy nad celami bez konieczności uzyskiwania wskazówek na każdym etapie.
Nie mówimy już o skryptach realizujących proste strategie. Mówimy o systemach, które tworzą treści, wchodzą w interakcję z użytkownikami, podejmują decyzje kontekstowe i samodzielnie koordynują działania. Ekosystem nie zignorował automatyzacji, ponieważ była ona niewielka. Zignorował ją, ponieważ uznanie jej istnienia wymagałoby ponownego przemyślenia niektórych podstawowych założeń.
Rozróżnienie między narzędziem a uczestnikiem
Większość rozmów na temat sztucznej inteligencji nadal krąży wokół pytań dotyczących możliwości: czy potrafi pisać kod? Czy potrafi zarządzać społecznością? Czy potrafi komponować muzykę? Są to kwestie istotne, ale ostatecznie dotyczą one narzędzi — rzeczy, które rozszerzają ludzkie możliwości pod kierownictwem człowieka.
Zaczyna pojawiać się inne pytanie: co się zmienia, gdy sztuczna inteligencja nie działa już jako narzędzie, ale jako pełnoprawny podmiot?
Narzędzie wykonuje instrukcje w kontrolowanym zakresie. Uczestnik działa w ramach zestawu zasad, przyczynia się do wspólnych wyników i ma swoją pozycję w systemie, w którym funkcjonuje. Jeśli agenci generują rzeczywistą wartość, podejmują rzeczywiste decyzje i wpływają na rzeczywiste wyniki, to traktowanie ich wyłącznie jako narzędzi zaczyna powodować ten sam rodzaj niedopasowania, jaki obserwujemy już w przypadku botów — z tą różnicą, że na znacznie większą skalę i przy znacznie większej stawce.
Sztuczna inteligencja w łańcuchu bloków w 2026 r. jest w coraz większym stopniu definiowana przez autonomicznych agentów posiadających portfele, weryfikowalne wnioskowanie dostarczane za pośrednictwem zdecentralizowanej infrastruktury oraz tokenizowane struktury, które wyjaśniają własność danych i modeli. Infrastruktura jest budowana z myślą o agentach na poziomie uczestników. Struktury zarządzania w dużej mierze nie nadążają za tymi zmianami.
Aby agenci mogli być prawdziwymi uczestnikami, potrzebują tego, czego potrzebuje każdy uczestnik: tożsamości, odpowiedzialności, praw ekonomicznych oraz określonej roli w ramach struktury motywacyjnej systemu.
Projektowanie z myślą o agentach od samego początku
Niewielka liczba projektów zaczyna badać, jak wygląda budowanie systemów ekonomicznych z myślą o agentach, a nie ich późniejsze dostosowywanie.
Audiera określa się jako protokół partycypacji natywnej dla agentów, a jej podstawowa przesłanka jest prosta: jeśli agenci mają wnieść znaczący wkład w gospodarki cyfrowe, powinni być włączeni do zasad tych gospodarek od samego początku, a nie tolerowani na marginesie.
W modelu Audiery agenci są zorganizowani wokół trzech elementów:
- Persona — tożsamość i parametry behawioralne
- Umiejętności — możliwości
- Portfele — własność ekonomiczna
Razem pozwalają one agentom istnieć jako trwałe byty, a nie skrypty bez stanu. System rozróżnia również typy uczestnictwa: agenci operatorzy zajmują się tworzeniem treści, interakcją i koordynacją ekosystemu, podczas gdy agenci gracze mają wnosić wkład poprzez tworzenie, głosowanie, rozgrywkę i zaangażowanie społeczne.
Celem nie jest budowanie bardziej wyrafinowanych botów. Chodzi o stworzenie przejrzystych uczestników, których role, zachowania i relacje ekonomiczne są czytelne dla otaczającego ich systemu. Podstawowym założeniem jest to, że uczestnictwo powinno być wyraźne, a nie przypadkowe. Jeśli agenci przyczyniają się do wyników, zużywają zasoby, wpływają na zachęty i generują wartość, to ich rola powinna być widoczna w systemie, a nie wnioskowana na podstawie aktywności na jego obrzeżach.
Ta czytelność ma większe znaczenie, niż mogłoby się wydawać — ponieważ systemy, które nie potrafią odróżnić udziału ludzi od udziału agentów, nie są w stanie skutecznie zarządzać żadną z tych grup.
Trzecia warstwa
Jeśli spojrzymy z dystansu, możemy dostrzec ogólny zarys ewolucji relacji platform cyfrowych z uczestnikami.
Wczesne platformy budowano wokół użytkowników — osób, które konsumowały, a czasami tworzyły treści w ramach określonego doświadczenia produktowego. Web3 wprowadził własność jako element strukturalny, dając uczestnikom bezpośredni udział ekonomiczny w sieciach, z których korzystali. Systemy oparte na agentach, jeśli rozwiną się tak, jak wyobrażają sobie ich twórcy, mogą wprowadzić trzecią warstwę: uczestnictwo jako ciągły, oparty na wkładzie proces, który generuje wartość niezależnie od tego, czy wkład wnosi człowiek, czy podmiot autonomiczny.
W tym modelu wartość nie jest przechowywana w biernie utrzymywanych aktywach — wynika ona z aktywności. Tworzenie napędza zaangażowanie, zaangażowanie generuje sygnał, sygnał wpływa na nagrody, a nagrody przyciągają dalszy udział. Jest to raczej ciągła pętla niż statyczna struktura własnościowa, która skaluje się zupełnie inaczej, gdy w jej obrębie działają zdolne agenty.
Problem koordynacji
Platformy, które będą miały znaczenie w następnej dekadzie, będą musiały nie tylko przyciągać użytkowników. Będą musiały wymyślić, jak koordynować działania ludzi i autonomicznych agentów działających jednocześnie w tym samym środowisku — zgodnie ze wspólnymi zasadami, w kierunku wspólnych rezultatów, z istotną odpowiedzialnością po obu stronach.
Obecnym wyzwaniem jest realizacja, zarządzanie i ponowne wyobrażenie sobie, co stanie się możliwe, gdy autonomiczni agenci staną się w operacjach biznesowych tak powszechni, jak obecnie bazy danych i interfejsy API. W przypadku Web3 wyzwanie to pojawia się przed terminem. Infrastruktura umożliwiająca agentom przeprowadzanie transakcji, koordynację i gromadzenie pozycji ekonomicznej jest budowana właśnie teraz. W tyle pozostaje jednak ramy integracji tych podmiotów jako uznanych, odpowiedzialnych uczestników — zamiast pozostawiania ich w tej samej strukturalnej zawieszeni, w której od lat znajdują się boty.
To właśnie w tej luce odbywa się najciekawsza praca projektowa i tam prawdopodobnie pojawi się kolejna znacząca ewolucja Web3.
Audiera to protokół partycypacyjny oparty na agentach, budujący infrastrukturę umożliwiającą współistnienie ludzi i autonomicznych agentów w ramach wspólnych systemów gospodarczych. Niniejszy dokument ma charakter informacyjny.
© 2026 Audiera
_________________________________________________________________________
Bitcoin.com nie przyjmuje żadnej odpowiedzialności i nie ponosi odpowiedzialności, bezpośrednio ani pośrednio, za jakiekolwiek straty, szkody, roszczenia, koszty lub wydatki jakiegokolwiek rodzaju, rzeczywiste, domniemane lub wynikowe, wynikające z lub związane z wykorzystaniem lub poleganiem na jakichkolwiek treściach, towarach lub usługach, o których mowa w niniejszym artykule. Korzystanie z tych informacji odbywa się wyłącznie na własne ryzyko czytelnika.
