گلدمن ساکس پیش‌بینی می‌کند که طلا تا پایان سال به ۴,۹۰۰ دلار خواهد رسید

گلدمن ساکس: رشد طلا تا ۴,۹۰۰ دلار با اتکاء به تقاضای بانک‌های مرکزی و با حمایت محدود از معامله «تضعیف ارزش»

تحلیل‌گران معتقدند طلا که این هفته نوسان بیشتری از خود نشان داده است، امسال نیز به‌واسطه تقاضای ساختاری به رشد خود ادامه خواهد داد.

لینا توماس، تحلیل‌گر ارشد کالاها در Goldman Sachs Research، و دان استرویون، هم‌مدیر بخش پژوهش جهانی کالاها، پیش‌بینی می‌کنند این فلز گران‌بها تا پایان سال به ۴,۹۰۰ دلار به ازای هر اونس تروا افزایش یابد؛ افزایشی که با رشد تقاضا از سوی بانک‌های مرکزی تقویت می‌شود.

تحلیل‌گران پیش‌بینی می‌کنند تقاضا برای متنوع‌سازی ذخایر و همچنین کاهش انتظارات درباره افزایش نرخ بهره در ایالات متحده به این رشد قیمت کمک کند.

توماس و استرویون گفتند: «ما همچنان انباشت بالای طلا توسط بانک‌های مرکزی را یک روند چندساله می‌دانیم؛ زیرا بانک‌های مرکزی برای پوشش ریسک‌های ژئوپلیتیکی و مالی ذخایر خود را متنوع می‌کنند؛ موضوعی که با شواهد نظرسنجی‌های اخیر نیز همخوان است.»

آن‌ها انتظار دارند بانک‌های مرکزی امسال ماهانه ۵۰ تن خرید کنند. این رقم نسبت به ۱۷ تن در ماه پیش از ۲۰۲۲ نزدیک به ۳۰۰٪ افزایش را نشان می‌دهد و اهمیت این فلز گران‌بها را در واقعیت‌های ژئوپلیتیکی و اقتصادی کنونی برجسته می‌کند.

در ژوئن، گلدمن ساکس دریافت که بانک‌های مرکزی به‌طور میانگین ۱۰۰ تن خرید کرده‌اند؛ افزایشی چشمگیر نسبت به ارقام ماه مه که به ۶۶ تن رسیده بود.

گلدمن ساکس تأکید کرد که انتظار دارند «مانع مرتبط با فدرال رزرو بیش از پیش کاهش یابد، زیرا اقتصاددانان ما انتظار دارند روند پایین‌تر تورم، فدرال رزرو را امسال در حالت توقف نگه دارد.» این یعنی در محیط نرخ‌های باثبات، سرمایه‌گذاران به سمت طلا جذب خواهند شد، چرا که این فلز در چنین سناریوهایی معمولاً عملکرد خوبی دارد.

روایت موسوم به «معامله تضعیف ارزش» نیز به‌عنوان عاملی میان‌مدت در نظر گرفته شد که می‌تواند قیمت طلا را بالاتر از سطح پیش‌بینی‌شده سوق دهد.

تحلیل‌گران در پایان نتیجه‌گیری کردند: «سهم طلا در پرتفوی‌های خصوصی همچنان پایین است و تحولات ژئوپلیتیکی اخیر—از جمله ایران و تنش‌های گسترده‌تر—ممکن است متنوع‌سازی را فراتر از بانک‌های مرکزی و به سوی سرمایه‌گذاران خصوصی نیز تسریع کند؛ از جمله از طریق اثرگذاری بر برداشت‌ها نسبت به پایداری مالی غرب.»