وقتی دارایی‌های رمزارزی به قراردادهای سرمایه‌گذاری تبدیل می‌شوند، SEC شرایط کلیدی را تعریف می‌کند

SEC و CFTC قواعد طبقه‌بندی دارایی‌های رمزارزی را تشریح می‌کنند

یک تغییر نظارتی در حال بازتعریف نحوه برخورد با دارایی‌های رمزارزی تحت قانون اوراق بهادار ایالات متحده است؛ در حالی که مقامات فدرال مشخص می‌کنند چه زمانی توکن‌های دیجیتال ذیل قواعد «قرارداد سرمایه‌گذاری» قرار می‌گیرند. کمیسیون بورس و اوراق بهادار ایالات متحده (SEC)، همراه با راهنمایی‌های کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC)، در ۱۷ مارس ۲۰۲۶، هم طبقه‌بندی دارایی‌های رمزارزی و هم شرایطی را که موجب اعمال مقررات اوراق بهادار می‌شود، تشریح کرد.

در مرکز این چارچوب، آستانه‌ای روشن برای زمانی قرار دارد که یک دارایی رمزارزیِ غیرِاوراق‌بهادار به‌عنوان اوراق بهادار تحت نظارت قرار می‌گیرد. SEC اعلام کرد:

«یک دارایی رمزارزیِ غیرِاوراق‌بهادار زمانی مشمول قرارداد سرمایه‌گذاری می‌شود که یک صادرکننده آن را با ترغیب به سرمایه‌گذاری پول در یک بنگاه مشترک عرضه کند و با ارائه اظهارات یا وعده‌هایی مبنی بر انجام تلاش‌های مدیریتیِ اساسی، وضعیتی ایجاد کند که خریدار به‌طور معقول انتظار داشته باشد از آن سود به دست آورد.»

«قرارداد سرمایه‌گذاری» در این زمینه به ترتیبی اشاره دارد که در آن افراد ارزش را به یک فعالیت مشترک متعهد می‌کنند با این انتظار که بازده عمدتاً از تلاش‌های دیگران حاصل شود؛ و همین موضوع آزمونی کلیدی برای تعیین این است که آیا یک معامله ذیل قوانین اوراق بهادار قرار می‌گیرد یا نه.

این مفهوم تعیین می‌کند که آیا چیزی از نظر حقوقی به‌عنوان اوراق بهادار تلقی می‌شود یا خیر. قوانین فدرال اوراق بهادار نه‌تنها بر ابزارهای سنتی مانند سهام، بلکه بر ترتیباتی که طبق این تعریف کارکرد سرمایه‌گذاری دارند نیز اعمال می‌شود. یک دارایی رمزارزی ممکن است در حوزه نظارتی قرار گیرد اگر به‌گونه‌ای بازاریابی شود که اتکای به تلاش‌های مدیریتیِ صادرکننده برای ایجاد سود را شکل دهد. CFTC خاطرنشان کرد که قانون بورس کالایی را به‌صورت سازگار با این تفسیر اجرا خواهد کرد، به‌ویژه برای دارایی‌های رمزارزیِ غیرِاوراق‌بهادار که ممکن است به‌عنوان کالا واجد شرایط باشند.

رده‌بندی جدید، دسته‌های دارایی دیجیتال و سازوکار نظارت را تعریف می‌کند

این چارچوب همچنین یک رده‌بندی ساختارمند برای بازار معرفی می‌کند. در آن آمده است: «برای اهداف این بیانیه، ما دارایی‌های رمزارزی را بر اساس ویژگی‌ها، کاربردها و کارکردهایشان به پنج دسته طبقه‌بندی می‌کنیم: (i) کالاهای دیجیتال؛ (ii) کلکسیون‌های دیجیتال؛ (iii) ابزارهای دیجیتال؛ (iv) استیبل‌کوین‌ها؛ و (v) اوراق بهادار دیجیتال.» این دسته‌ها بازتاب می‌دهند که دارایی‌ها چگونه ارزش می‌گیرند؛ چه از طریق استفاده در شبکه، تقاضای فرهنگی، نقش‌های کارکردی، ثبات قیمتی، یا حقوق مالی.

صرفِ طبقه‌بندی، به‌تنهایی تعیین‌کننده نحوه برخورد نظارتی نیست. کالاهای دیجیتال، کلکسیون‌ها و ابزارها عموماً خارج از قوانین اوراق بهادار قرار می‌گیرند زیرا شامل انتظارات سودِ وابسته به تلاش‌های مدیریتی نیستند. استیبل‌کوین‌ها بسته به ساختارشان ممکن است واجد شرایط باشند یا نباشند، در حالی که اوراق بهادار دیجیتال در محدوده نظارتی قرار می‌گیرند. عامل تعیین‌کننده همچنان این است که آیا صادرکننده از طریق وعده‌هایی که انتظارات سرمایه‌گذار را شکل می‌دهد، یک قرارداد سرمایه‌گذاری ایجاد می‌کند یا نه.

رویکرد SEC اجازه می‌دهد وضعیت نظارتی یک دارایی رمزارزی در گذر زمان تغییر کند. اگر تعهدات صادرکننده انتظارات سود را هدایت کند، دارایی ممکن است به یک معامله اوراق بهادار پیوند بخورد. اگر آن تعهدات انجام شوند یا دیگر مرتبط نباشند، این پیوند می‌تواند از بین برود. این چارچوب که با CFTC هماهنگ شده است، به‌جای شکل فنی دارایی، بر واقعیت اقتصادی و اتکای سرمایه‌گذار تمرکز دارد.

پرسش‌های متداول 🧭

• طبق قواعد SEC یک دارایی رمزارزی چه زمانی به اوراق بهادار تبدیل می‌شود؟
  وقتی انتظارات سرمایه‌گذاران به تلاش‌های مدیریتیِ هدایت‌شده توسط صادرکننده و مرتبط با سود وابسته باشد.
• SEC انواع مختلف دارایی‌های رمزارزی را چگونه طبقه‌بندی می‌کند؟
  از پنج دسته استفاده می‌کند: کالاها، کلکسیون‌ها، ابزارها، استیبل‌کوین‌ها و اوراق بهادار.
• آیا وضعیت نظارتی یک دارایی رمزارزی می‌تواند در طول زمان تغییر کند؟
  بله، می‌تواند بر اساس تعهدات در حال تحولِ صادرکننده و انتظارات سرمایه‌گذاران جابه‌جا شود.
• CFTC در این چارچوب چه نقشی دارد؟
  برخوردی سازگار را برای دارایی‌های رمزارزیِ واجد شرایط به‌عنوان کالا اعمال می‌کند.