Rządy borykające się z wysokim zadłużeniem rozważają nietypowy manewr księgowy – przeszacowanie krajowych rezerw złota według obecnych wysokich cen rynkowych, aby wygenerować środki bez podnoszenia podatków lub dalszego zadłużania się, według analizy Rezerwy Federalnej.
Kraje o Wysokim Zadłużeniu Rozważają Wykorzystanie Zysków z Rezerw Złota na Finansowanie, Pokazuje Nota Fed
NAPISAŁ
UDOSTĘPNIJ
Istnieje globalny precedens wykorzystania ukrytej wartości rezerw złota, twierdzi Fed
Niedawna notka opublikowana przez Zarząd Rezerwy Federalnej, autorstwa ekonomisty Colina Weissa, szczegółowo opisuje rzadkie międzynarodowe zastosowanie tej taktyki w ciągu ostatnich trzech dekad. Tylko pięć krajów — Niemcy, Włochy, Liban, Curaçao i Saint Martin oraz Republika Południowej Afryki — sięgnęło po “dochody z przeszacowania” z rezerw złota lub dewizowych od połowy lat 90-tych.
Proces polega na zmianie sposobu, w jaki rezerwy złota są wyceniane w księgach centralnego banku. Wiele banków centralnych, w tym Rezerwa Federalna USA, nadal wycenia swoje złoto według historycznych cen zapłaconych dziesiątki lat temu – często znacznie poniżej dzisiejszej wartości rynkowej. Na przykład, złoto USA jest wyceniane na ustawową kwotę 42,22 USD za uncję trojańską, podczas gdy cena rynkowa jest bliska 3 300 USD.
Przeszacowanie złota do obecnej ceny rynkowej tworzy duży, niezrealizowany zysk na papierze. Rządy lub banki centralne mogą następnie przelać te zyski, aby wygenerować użyteczne środki, bez fizycznej sprzedaży złota. Można to porównać do zwiększenia szacowanej wartości swojego domu na osobistym zestawieniu majątkowym – tworzy “kapitał na papierze”, który można zastawić, ale dom nie został sprzedany.
Weiss zauważa, że ten pomysł “został przedstawiony w USA i Belgii niedawno”, co oznacza, że politycy publicznie omówili go jako potencjalną opcję. Belgia wdrożyła niewielką wersję w 2024 roku, sprzedając część złota na finansowanie obrony. Propozycje USA dotyczą przeszacowania ogromnych rezerw 261,5 mln uncji, co potencjalnie uwolni środki odpowiadające około 3% PKB.
Raport wyjaśnia, że banki centralne, takie jak te we Włoszech i Curaçao/Saint Martin, użyły tych środków do pokrycia własnych strat operacyjnych. Rządy centralne, takie jak Republika Południowej Afryki (2024), Liban (2002) i Niemcy (proponowany 1997), używały ich do spłaty istniejącego zadłużenia, często w czasie stresu fiskalnego.
Jednak notka Fed podkreśla istotne ograniczenia. Kwoty wygenerowane były na ogół skromne w porównaniu do PKB, z wyjątkiem Libanu (11%). Krytycznie, Weiss odkrył, że te przeszacowania zapewniały tylko tymczasową ulgę i “mogą nie rozwiązywać większych wyzwań strukturalnych”. Stosunek długu do PKB Libanu nadal rósł pomimo tego działania. Plan Niemiec z 1997 roku spotkał się z ostrą opozycją i został ograniczony.
