Van Reagan tot Covid: De Factoren Achter Amerika's $36,51 Biljoen Schuld

Het Schuldenvraagstuk Gedefinieerd

Voorstanders van gezond geld—bitcoinaanbidders en goudaanhangers—beweren dat gedisciplineerde monetaire kaders (zoals valuta’s met een vaste voorraad) inherent ongecontroleerde staatsleningen beteugelen door fiscale verantwoordelijkheid af te dwingen. Vrije markten, zo stellen zij, staan natuurlijke economische correcties toe—faillissementen, bezuinigingen—om overtolligheden weg te snoeien. Fiat-systemen daarentegen maken eindeloze tekortfinanciering mogelijk via inflatoire mechanismen, waarbij uitgaven loskomen van tastbare beperkingen.

Wat drijft het kolossale $36,51 biljoen Amerikaanse tekort? Een nadere blik onthult de belangrijkste oorzaken.

De Amerikaanse schuld overschreed voor het eerst $1 biljoen in 1981 onder Ronald Reagan, grotendeels aangewakkerd door militaire uitgaven. De uitbreiding van het militair-industrieel complex, aangewakkerd door initiatieven zoals het Strategisch Defensie-initiatief (SDI) en conventionele strijdkrachtenprogramma’s, speelde een belangrijke rol. De Iran-Contra-affaire droeg hier ook aan bij, met miljarden die kwijtgeraakt werden door verduisteringen. Daarnaast groeide tijdens Reagans regering de nucleaire modernisering en de productie van intercontinentale ballistische raketten (ICBM’s) aanzienlijk.

Tijdens het presidentschap van Bill Clinton stegen de militaire uitgaven toen de VS actief aanwezig bleef in Somalië, Bosnië, Kosovo, Irak, Haïti, en in Afghanistan en Soedan. De defensie-uitgaven bleven hoog tijdens de Golfoorlog (1990–1991) en escaleerden opnieuw na de aanslagen van 11 september 2001, waarbij langdurige operaties in Afghanistan en Irak werden gefinancierd.

Ondertussen stegen verplichte uitgaven aan uitkeringsprogramma’s zoals Sociale Zekerheid en Medicare gestaag in de loop der jaren doordat demografische veranderingen meer vraag naar deze systemen brachten. De schuld bereikte $10 biljoen in 2008 te midden van de Grote Recessie, verder gedreven door financiële reddingsoperaties en economische stimuleringsinspanningen.

Deze omvatten reddingspakketten voor financiële instellingen en autofabrikanten, samen met noodsteun voor werkloosheid. In 2017 was de schuld gestegen tot $20 biljoen na jaren van tekortuitgaven onder zowel Republikeinse als Democratische regeringen. Voortdurende militaire verplichtingen bleven bijdragen aan het totale bedrag, terwijl er nog miljarden werden toegewezen om de economische gevolgen van de Covid-19 pandemie te bestrijden. Volgens de COVID Money Tracker bedroeg de totale geautoriseerde pandemiehulp meer dan $4,6 biljoen.

Misplaatste Schuld: Belastingverlagingen

Hoewel bewijs aangeeft dat overheidsuitgaven het tekort vergroten, wijzen sommige critici—waaronder een meerderheid van de Democratische partijleden en hun volgers—de stijging toe aan belastingverlagingen. Het argument dat belastingverlagingen de groeiende nationale schuld veroorzaken, berust op het idee dat welvaart eigendom is van de staat en slechts ‘toegewezen’ wordt aan individuen of bedrijfsentiteiten naar goeddunken van de overheid. Deze premisse—dat de overheid ‘geld verliest’ wanneer zij individuen toestaat meer van hun verdiensten te behouden—daagt de traditionele opvattingen van de wereld over rechtvaardigheid en privébezit uit.

De door individuen en bedrijven gegenereerde welvaart is rechtmatig van hen in plaats van onderworpen aan bureaucratische toestemming. Volgens dit perspectief is de ware drijfveer van de schuld niet een gebrek aan belastingheffing, maar ongecontroleerde overheidsuitgaven—uitgaven aangedreven door de overtuiging dat reddingsoperaties essentieel zijn, dat oorlog vrede is en dat de uitgaven ‘goed’ zijn omdat de overheid naar verluidt “goed” is. De overheid vergroot haar invloed door middel van uitkeringsprogramma’s, voortdurende militaire interventies, en bedrijf reddingen, terwijl ze ook stelt dat de productieve klasse extra inkomsten moet afstaan om dit onhoudbare systeem te ondersteunen.

Het feit is dat belastingverlagingen geen tekorten veroorzaken; tekorten ontstaan enkel uit uitgaven die de beschikbare inkomsten overschrijden. Het toeschrijven van het tekort aan belastingverlagingen impliceert dat de overheid aanspraak maakt op welvaart voordat deze is verdiend—een opvatting die individuele rechten vermindert door arbeiders af te schilderen als ondergeschikte bijdragers aan een steeds groeiende staat.

Verantwoordelijkheid Herstellen door Gezond Geld

Zoals eerder opgemerkt, biedt gezond geld—ondersteund door een vaste norm zoals goud of bitcoin—een strikte fiscale limiet voor de overheid, waardoor onvoorzichtige tekortuitgaven worden beperkt. Zonder de mogelijkheid om onbeperkt geld bij te drukken, moet de staat binnen echte economische beperkingen opereren, waardoor politici gedwongen worden uitgaven te rechtvaardigen in plaats van verantwoordelijkheid weg te inflateren. Deze methode herstelt verantwoordelijkheid en beperkt de ongecontroleerde groei van de overheid.

Buiten de grenzen van de VS worden landen wereldwijd geconfronteerd met vergelijkbare uitdagingen van buitensporige uitgaven, onophoudelijk geld bijdrukken, en centrale banken die economische uitkomsten beïnvloeden. Veel regeringen, van Europa tot Azië, worstelen met beleidsmaatregelen die inflatie aanwakkeren en de fiscale balans destabiliseren. Deze problemen benadrukken dat fiscaal wanbeheer door onverantwoordelijke regeringen een wereldwijd probleem is, dat economieën ver en breed beïnvloedt, niet alleen beperkt tot Amerika’s beleidsbeslissingen met urgentie.