Van Accumulatie naar Volatiliteit: Waarom Gouds Tweede Fase Wild Kan Zijn

Margin calls en maturity walls: binnen de nieuwe realiteit van goud

In gesprek in een interview met Kitco News-anker Jeremy Szafron stelt Daniel Oliver dat de soepele, door soevereine partijen gedreven accumulatiefase die de goudstijging sinds 2022 kenmerkte, officieel voorbij is. In plaats daarvan ziet hij een volatielere tweede fase, aangedreven door toenemende stress in het Amerikaanse kredietsysteem, herfinancieringsrisico’s in private equity en een Federal Reserve die geconfronteerd wordt met een zwaar aflossingsschema en beperkte manoeuvreerruimte.

Volgens Oliver begon fase één toen geopolitieke spanningen in 2022 leidden tot een herbeoordeling van dollarreserves onder niet-gebonden landen. Centrale banken verhoogden hun goudaankopen, grotendeels ongevoelig voor kortetermijnprijsschommelingen. Die constante institutionele vraag duwde goud in een krachtige, ordelijke stijging.

Die ordelijke stijging, zegt hij, is gebroken. De parabolische opmars van de grafiek heeft plaatsgemaakt voor hevigere prijsschommelingen — een signaal, in zijn visie, dat goud overgaat naar fase twee. Deze fase wordt niet gekenmerkt door stille aankopen door centrale banken, maar door binnenlandse financiële spanningen.

Oliver legde uit:

“Als je naar de grafiek kijkt, vormde de goudprijs tot een paar weken geleden een heel mooie parabool, toen dat brak, en nu zitten we in volatielere markten.”

Centraal in zijn stelling staan private equity en private credit. Decennialang beloonde dalende rente het gebruik van leverage. Fondsen leenden zwaar, kochten bedrijven op en herfinancierden tegen lagere kosten. Nu de rente hoog blijft en herfinancieringsvensters kleiner worden, worden zwakkere balansen op de proef gesteld. Bedrijven die eerder hun schuld moeiteloos konden doorrollen, kunnen te maken krijgen met hogere kosten of beperkte toegang tot kapitaal.

Oliver stelt dat deze druk nog maar net zichtbaar begint te worden. Wanbetalingen zullen mogelijk niet in één keer losbarsten, zoals in 2008, maar zich geleidelijk verspreiden over sectoren naarmate schulden aflopen. Het effect, suggereert hij, kan breed en hardnekkig zijn.

De Federal Reserve maakt het ingewikkelder. Oliver vraagt zich af of beleidsmakers de rente betekenisvol kunnen verlagen terwijl ze tegelijk de balans verkleinen. In zijn visie is liquiditeit verkrappen terwijl men financiële condities probeert te versoepelen wiskundig tegenstrijdig. Als kredietmarkten vastlopen, verwacht hij dat de Fed haar balans zal uitbreiden in plaats van een systemische ineenstorting te riskeren.

“We weten dat de Fed in een crisis veel meer geld zal bijdrukken en de balans veel groter zal maken,” merkte Oliver op.

Die dynamiek voedt direct zijn vooruitzichten voor goud. Oliver ziet goud als kapitaal — een balancerend activum tegenover oplopende verplichtingen van centrale banken. Historisch gezien hadden balansen van centrale banken een betekenisvolle relatie met goudreserves. Toegepast op de veel grotere en complexere balans van de Fed van vandaag, denkt hij dat aanzienlijk hogere goudprijzen nodig zouden zijn om het evenwicht te herstellen.

Zilver biedt een andere invalshoek. Een groot deel van de wereldwijde zilverproductie is een bijproduct van andere metalen, waardoor het aanbod relatief inflexibel is. De vraag, gedreven door industriële toepassingen en infrastructuur voor hernieuwbare energie, is eveneens moeilijk te temperen. Wanneer zowel aanbod als vraag inelastisch zijn, kunnen kleine verschuivingen buitensporig grote prijsbewegingen veroorzaken — een dynamiek die volgens Oliver al zichtbaar is.

Hij wees ook op structurele stress binnen de fysieke goudmarkt. Handelaren en raffinaderijen dekken voorraden doorgaans af via termijnmarkten. Stijgende volatiliteit heeft banken er echter toe aangezet de margevereisten aan te scherpen. Kleinere deelnemers kunnen daarop reageren door de doorvoer te verlagen of minder voorraad aan te houden, wat aanbodstromen beperkt en prijsschommelingen versterkt.

Ondanks de kracht van goud zijn mijnbouwaandelen achtergebleven. Oliver schrijft de discrepantie toe aan conservatieve boekhoudpraktijken en institutionele scepsis dat de huidige goudprijzen houdbaar zijn. Grote bedrijven waarderen reserves vaak op basis van meerjarige gemiddelde prijzen, wat gerapporteerde winsten dempt. In een volledige manie-fase verwacht hij dat waarderingsmultiples scherp zullen uitbreiden wanneer generalistisch kapitaal de sector instroomt.

Buiten de markten schetst Oliver een somber fiscaal beeld. De Amerikaanse federale schuld, gedeeld over werkenden in plaats van de totale bevolking, bereikt niveaus die hij economisch onhoudbaar acht. Tel daar langetermijnverplichtingen uit sociale voorzieningen bij op, en de impliciete last groeit verder. In zijn beoordeling wordt een vorm van monetaire herstructurering — inflationair, onderhandeld of anderszins — in de loop der tijd steeds waarschijnlijker.

Hij uitte ook zorgen over de digitalisering van geld en mogelijke financiële controles. In perioden van instabiliteit bewegen overheden historisch gezien richting strakkere toezicht op kapitaalstromen. Fysiek goud, betoogt hij, blijft een van de weinige activa zonder directe tegenpartijblootstelling.

“Zoals we [allemaal] weten, zijn overheden bezig met digitale activa,” zei hij. “De EU blijft de grens verlagen tot waar je contant geld kunt gebruiken … en ze praten over digitale valuta zodat ze elke transactie in de economie kunnen volgen.”

Oliver voegde eraan toe:

“Ik vind dat vermakelijk, want als je Vladimir Lenin leest, [dan] sprak hij over hoe geweldig banken waren. Sterker nog, hij wilde één gigantische bank om elke transactie in de economie te volgen zodat ze gecontroleerd konden worden… en de EU, ik weet niet zeker of ze weten dat ze Vladimir Lenin citeren, maar dat is precies wat ze zeggen te willen doen.”

Voor kijkers die het interview volgden, was de boodschap duidelijk: de volgende fase van goud is mogelijk niet zo soepel als de vorige. De stille accumulatie door centrale banken maakt plaats voor een luidere, volatielere periode gevormd door kredietstress en beleidsmatige beperkingen.

Of die overgang resulteert in een langzame opmars of een scherpe herprijzing, hangt af van hoe de private-creditcyclus zich ontvouwt en hoe agressief de Fed reageert. In Olivers verhaal geeft goud al aan dat het systeem onder druk staat — en dat de tweede akte van deze bullmarkt is begonnen.

FAQ 🔎

• Wat bedoelt Daniel Oliver met gouds “fase twee”?
  Hij beschrijft een verschuiving van door centrale banken gedreven accumulatie naar volatiliteit gedreven door Amerikaanse kredietstress en herfinancieringsrisico’s in private equity.
• Waarom denkt Oliver dat de Federal Reserve beperkt is?
  Hij betoogt dat de Fed de rente niet kan verlagen en tegelijk haar balans kan verkleinen zonder de liquiditeitscondities te destabiliseren.
• Hoe kan private credit de goudprijs beïnvloeden?
  Toenemende wanbetalingen en herfinancieringsdruk kunnen monetaire versoepeling afdwingen, waarvan Oliver zegt dat goudmarkten daarop vooruitlopen.
• Waarom presteren goudmijnbedrijven slechter dan goud in fysieke vorm?
  Oliver wijst op conservatieve boekhoudpraktijken en institutionele scepsis over aanhoudend hoge goudprijzen.