Twee Miljoen Banen, Poef: Biden's Bidenomics 'Boom' Komt de Realiteit Tegen

Wat voor Herstel onder Biden? BLS-revisies Veeghalen Biden’s Banenclaims

Zerohedge, dat al lang de worstmakerij in de datakeuken van Washington belachelijk maakt, zei het botweg: “2 miljoen banen van de laatste 3 jaar van de Biden-regering zijn nu herzien. Dit ondanks het grootste uitgifte-uitspatting van schulden ooit.” Het voegde eraan toe , “Dit is weer een BLS-schandaal, en Trump had groot gelijk om de BLS-commissaris te ontslaan,” en concludeerde dat er “praktisch geen banenschepping was in het laatste jaar van de Biden-regering.”

Vanuit een economisch oogpunt volgt die beschuldiging de basisincentives: wanneer de scorekeeper ook de promotor is, krijg je aanvankelijk glanzende persberichten en later stille correcties. De cijfers zijn geen onbelangrijke kwesties aan de randen. Op 9 september toonde de laatste benchmarkrevisie van BLS aan dat werkgevers 911.000 minder banen hebben toegevoegd dan eerder werd geschat voor april 2024–maart 2025, waardoor de winst van die periode met ongeveer een derde werd verminderd.

De neerwaartse bijstelling volgt op eerdere kortingen, waaronder de voorlopige vermindering van 818.000 tot maart 2024, die Zerohedge vorig jaar verschillende keren heeft benadrukt. Conservatieve politieke strateeg Scott Jennings noemde de saga wat velen buiten de Beltway al vermoedden: “Trump erfde een puinhoop. Wat een absoluut schandaal in de hele linie.” Zelfs de voorzitter van de Fed gaf aan voorzichtig te zijn met de hoofdlijnen van de loonlijsten en zei dat hij ze “mentaal geneigd zou zijn aan te passen op basis van de QCEW-aanpassing.”

Ja, revisies gebeuren: maandelijkse updates en jaarlijkse “benchmarking” verzoenen enquête-schattingen met administratieve belastinggegevens. Maar de schaal en eenzijdige aard van deze veranderingen zijn het verhaal. Onder Biden neigde het patroon sterk naar neerwaartse revisies, een trend die zelden buiten grote schokken wordt gezien.

Tel ze op en je krijgt meer dan 2 miljoen banen die verdampt zijn over 2023–2025, een totaal dat goed samengaat met de recordschuldaanwas van Washington—een politiek tableau waar de uitgaven zwellen terwijl de gemeten resultaten stilletjes krimpen. In een markt gaan slechte tellers failliet; in de overheid worden ze herzien. Critici zoals Zerohedge wijzen op het “geboorte-dood” model—de imputatie van BLS van netto banen vanuit bedrijfsgeboorten en -sluitingen—als een chronische optimisme-machine.

Goldman’s werk suggereert dat het de loonlijsten overschatte met ongeveer 45.000 per maand eind 2024, terwijl Standard Chartered schat dat de data de echte banengroei met ongeveer 70.000 per maand overschat, met doorgaande bedrijven die nauwelijks 25.000 banen per maand toevoegen sinds begin 2024. Seizoenfactoren die “te langzaam leren,” ADP/BLS-kloven in de gezondheidszorg, en immigratie/bevolkingsfouten versterken de mist, waardoor initiële afdrukken hoger worden en revisies lager wanneer de werkelijkheid zijn intrede doet.

Verwijder het drama en je staat voor een banale waarheid met een ethische scherpte: monopolie op meting is monopolie op narratief. Een regering die betaling afdwingt en vervolgens zijn eigen huiswerk beoordeelt, zal altijd in de verleiding komen om heldhaftige verhalen te vertellen vandaag en de nederigheid voor morgen in te plannen.

Veel mensen zullen de revisie zeker vieren, niet als transparantie bereikt, maar als het nieuwste bewijs dat gecentraliseerde scorekeeping een politiek goed is, geen economisch goed. Wilt u vertrouwen? Was feiten niet door een monopolie. Wilt u duidelijkheid? Tel eerst, draai later—of beter, helemaal niet. De rest is gewoon een andere nieuwsronde die wacht op zijn correctie.

Na de laatste aanpassing betoogde de Amerikaanse minister van Financiën Scott Bessent dat de waarheid is “President Trump erfde een veel slechtere economie dan gerapporteerd, en hij heeft gelijk dat de Fed de groei verstikt met hoge rentes.”