Ron Paul noemt Washington's 'Grootste Boom' een door schuld gedreven suikerkick

‘Tarieven zijn belastingen’: Ron Paul zegt dat consumenten de rekening betalen

Vrijheidsvoorstander Ron Paul stelde dat booms die zijn opgebouwd op monetaire “stimulansen” op de ouderwetse manier eindigen—met faillissementen, inflatie en een pijnlijke reset—omdat nepgroei om een echte correctie vraagt. Als dit de “grootste” boom is, waarschuwde hij, kan de terugslag evenredig zijn. Hij herleidde de cyclus naar het post-2008 tijdperk van nulrentes en kwantitatieve versoepeling, en noemde de juichverhalen van vandaag een herhaling van eerdere bubbels.

Rosini richtte zich op een presidentsgewoonte: opscheppen over de aandelenmarkt als het omhoog gaat, doen alsof het niet uitmaakt als het naar beneden gaat. Hij zei dat inflatieontkenning van de ene naar de volgende regering is overgegaan, terwijl huishoudrekeningen een heel ander verhaal vertellen. Met verwachte renteverlagingen, zei hij, zullen hogere prijzen waarschijnlijk aanhouden—nog een reden waarom de huidige expansie geforceerd lijkt.

Buiten de macro zei Paul dat het systeem niet zozeer “kapitalisme” is, maar meer cronyisme—een lappendeken van interventies die als democratie worden verkocht maar worden gestuurd door 51%-coalities en belangengroepen. Het resultaat, benadrukte hij, is druk op het Congres om de uitgaven te laten voortduren, zelfs als wetgevers beter weten. Interventiebeleid is volgens hem een tweepartijensport die wordt vermomd als eenheid.

Tarieven waren Case A. Paul noemde ze immoreel en economisch achterhaald omdat consumenten de rekening betalen. Met een voorbeeld van sneakers betoogde hij dat protectionisme shoppers straft met hogere prijzen terwijl het bevoordeelde producenten beloont. “Tarieven zijn belastingen,” zei hij, en zelfs zonder de heffing zouden buitenlandse leveranciers hun prijzen verhogen in reactie op de Amerikaanse barrières—kosten die uiteindelijk bij de kopers terechtkomen.

Rosini voegde cijfers toe aan de kritiek en vermeldde dat er ongeveer $219 miljard werd geïnd via tarieven en een Goldman Sachs schatting dat Amerikanen 86% van de rekening betalen—geld dat nauwelijks de tekortkomingen aantast terwijl het overeenkomt met uitgaven zoals Amerikaanse financieringssteun aan buitenlandse landen. Hij zei dat opwindende beweringen over investeringstoezeggingen van meerdere biljoenen dollars voorlopig retoriek zijn die de economische realiteiten overtreft.

Het duo zei dat demagogie gedijt omdat mensen kortetermijnwinst verwachten, terwijl lobbyisten de machines smeren. Paul betoogde dat de Verenigde Staten in een permanente “gemengde” economie leven—deels corporatisme, deels centrale planning—waar beide partijen de staat in estafette vergroten. De echte oplossing, merkte hij op, is een terugkeer naar constitutionele grenzen, gezond geld en vrije marktuitwisseling.

Toch eindigden ze met een halfvol glas: ideeën doen ertoe, en een betere economie kan zich snel verspreiden zodra de kosten van interventie hard genoeg bijten. Met verwijzing naar groepen die Oostenrijkse principes onderwijzen, zei Paul dat de publieke opinie snel kan kantelen—Covid-19-beleid is een recent casus. Tot die tijd riepen Paul en Rosini op tot waakzaamheid en minder gefeliciteer vanuit de politieke klasse. Ze kaderden die draai als haalbaar als kiezers terughoudendheid belonen boven grootse, publieksvriendelijke beloftes van welke partij dan ook.