Het percentage wanbetalingen op particuliere kredieten bedraagt 9,2%, nu de markt van 1,8 biljoen dollar met liquiditeitsproblemen kampt

Wanbetalingspercentages stijgen in particuliere kredieten terwijl de markt groeit tot 1,8 biljoen dollar

Fitch Ratings meldde dat het wanbetalingspercentage van zijn Privately Monitored Ratings (PMR) voor het volledige jaar 2025 9,2% bedroeg, een scherpe stijging ten opzichte van 8,1% het jaar ervoor en hoger dan de vaak aangehaalde pieken van bankleningen tijdens de wereldwijde financiële crisis.

Het cijfer heeft snel de ronde gedaan in financiële kringen, versterkt door virale grafieken en marktcommentaar dat wijst op de enorme omvang van de particuliere kredietsector — die nu wordt geschat op ongeveer 1,8 biljoen dollar aan beheerd vermogen.

Particuliere kredietverlening, vaak omschreven als directe kredietverlening, houdt in dat niet-bancaire instellingen leningen verstrekken aan middelgrote bedrijven. Deze kredietnemers hebben doorgaans een EBITDA van minder dan 100 miljoen dollar en zijn afhankelijk van financiering voor overnames, herfinanciering of uitbreiding – een niche waaruit banken zich grotendeels hebben teruggetrokken na de verscherping van de regelgeving na 2008.

Die terugtrekking opende de deur voor vermogensbeheerders zoals Blackstone, Apollo, Ares en KKR om uitgebreide kredietverstrekkingsactiviteiten op te bouwen. Wat begon als een noodoplossing is uitgegroeid tot een van de snelst groeiende segmenten van de moderne financiële wereld.
Maar die groei ging gepaard met nadelen.

Uit gegevens van Fitch blijkt dat wanbetalingen vooral voorkwamen bij kleinere kredietnemers: bedrijven met een EBITDA van 25 miljoen dollar of minder hadden een wanbetalingspercentage van 15,8%, tegenover slechts 4% voor grotere emittenten. De oorzaak is niet moeilijk te achterhalen: hogere rentetarieven hebben schulden met variabele rente veel duurder gemaakt, waardoor bedrijven met dunnere marges onder druk kwamen te staan.
Toch moet er bij het totale cijfer een belangrijk voorbehoud worden gemaakt: de verliezen blijven relatief beperkt.

In veel gevallen hebben kredietverstrekkers gekozen voor flexibiliteit in plaats van dwang. In plaats van bedrijven failliet te laten gaan, verlengen particuliere kredietbeheerders vaak de looptijd, staan ze betaling in natura (PIK) toe of herstructureren ze de voorwaarden. Fitch constateerde dat de meeste opgeloste gevallen in 2025 een terugvordering van bijna de nominale waarde opleverden, met slechts bescheiden verliezen in een minderheid van de situaties.

Dat onderscheid is belangrijk. Het aantal wanbetalingen neemt misschien toe, maar dit vertaalt zich niet in het soort wijdverbreide verliezen voor kredietverstrekkers dat tijdens de financiële crisis werd waargenomen. Toch is er nog een ander probleem dat moeilijker op te lossen is: liquiditeit.
Dezelfde markt die is gegroeid tot 1,8 biljoen dollar opereert met een beperkte secundaire handelscapaciteit — geschat op ongeveer 100 miljard dollar — waardoor er een mismatch ontstaat van ongeveer 18 tegen 1 tussen activa en liquiditeit.

In de praktijk betekent dit dat beleggers niet gemakkelijk uit posities kunnen stappen als het sentiment omslaat.
Die spanning is al merkbaar. Verschillende grote particuliere kredietfondsen hebben begin 2026 te maken gehad met terugkoopdruk, wat sommige beheerders ertoe heeft aangezet opnames te beperken of kapitaal in te brengen om de stromen te stabiliseren. Beursgenoteerde business development companies (BDC's), die een kijkje in de sector bieden, worden ook verhandeld tegen aanzienlijke kortingen ten opzichte van de waarde van hun onderliggende activa.

Zoals geciteerd door Bloomberg, benadrukte Lotfi Karoui, een multi-asset kredietstrateeg bij Pimco, in een recente podcast:

“De grote les die we hieruit kunnen trekken is dat dit, vanuit het oogpunt van de belegger, een soort wake-up call is.”

De mismatch wordt vooral relevant nu private kredieten zich uitbreiden van institutionele portefeuilles naar vermogenskanalen. Semi-liquide fondsen — vaak op de markt gebracht met periodieke terugkoopmogelijkheden — beloven misschien wel toegang, maar de onderliggende leningen blijven hardnekkig illiquide.

Voorlopig houdt het systeem stand. Er zijn geen directe tekenen van het soort systeemstress dat 2008 kenmerkte, en banken zijn minder direct blootgesteld aan dit segment. Ondertussen wacht een groeiende pool van kapitaal voor noodlijdende schulden aan de zijlijn, klaar om probleemactiva op te kopen als de omstandigheden verslechteren.

Voor de toekomst zijn de belangrijkste variabelen bekend: rentetarieven, economische groei en herfinancieringsvoorwaarden. Een langdurige periode van hoge financieringskosten zou meer bedrijven tot herstructurering kunnen dwingen, vooral nu de looptijden van schulden zich opstapelen in 2026 en 2027.

Tegelijkertijd blijven de prognoses voor de sector optimistisch. Sommige voorspellingen suggereren dat de omvang van de particuliere kredietmarkt tegen het einde van het decennium opnieuw zou kunnen verdubbelen, aangedreven door de aanhoudende vraag naar rendement en flexibele financiering.
Dat optimisme heeft nu echter een scherpere kant.

Het aantal wanbetalingen stijgt, de liquiditeit is beperkt en de illusie van gemakkelijke uitstapmogelijkheden wordt in realtime op de proef gesteld — een herinnering dat zelfs de meest geavanceerde hoeken van de financiële wereld nog steeds onderworpen zijn aan elementaire wiskunde.

Veelgestelde vragen 🔎

• Wat is private kredietverlening?
  Private kredietverlening verwijst naar leningen die door niet-bancaire kredietverstrekkers aan bedrijven worden verstrekt, vaak buiten de traditionele openbare schuldmarkten om.
• Waarom stijgt het aantal wanbetalingen bij particuliere kredieten?
  Hogere rentetarieven hebben de financieringskosten opgedreven, waardoor kleinere bedrijven met schulden tegen variabele rente onder druk staan.
• Lopen beleggers geld mis door deze wanbetalingen?
  De verliezen zijn tot nu toe beperkt gebleven dankzij herstructureringen van leningen en hoge terugvorderingspercentages.
• Wat is de liquiditeitsmismatch bij particuliere kredieten?
  Dit verwijst naar de kloof tussen grote activaposities en de relatief kleine capaciteit van de secundaire markt om die leningen te verkopen.