'De Ontwaardingshandel Is Onzin' — Jim Rickards Richt Zich op de Goud Narratief van Wall Street

Binnenin Jim Rickards’ Argument voor Goud terwijl Regeringen de Regels Herschrijven

Tijdens een optreden op The Julia La Roche Show betoogde Jim Rickards—een econoom, advocaat en langjarige marktwaarnemer—dat de gestage klim van goud een structurele vraag reflecteert van centrale banken en regeringen die reageren op sanctierisico, schulddynamiek en verschuivend vertrouwen in soevereine activa.

De beweging, zei hij, is geen vluchtige handel maar een berekende herallocatie die zich zichtbaar voltrekt. Rickards weerlegde krachtig wat hij een populaire Wall Street verhaallijn noemde die de stijging van goud koppelt aan onbeperkte monetaire depreciatie. “Deze devaluatiehandel is onzin,” benadrukte hij, en verwierp de beweringen dat buitenlandse regeringen massaal Amerikaanse staatsobligaties van de hand doen.

Gegevens over het eigendom van staatsobligaties, merkte Rickards op, tonen stabiliteit in plaats van massale liquidatie, wat het idee ondermijnt dat goud slechts een reactie is op ineenstortend vertrouwen in de dollar. In plaats daarvan wees Rickards op een meer methodische drijfveer: centrale banken schakelen van decennia van netto goudverkopen naar aanhoudende netto aankopen.

Sinds ongeveer 2010 zijn officiële instellingen—vooral buiten de westerse alliantie—gestaag goud aan het opstapelen terwijl het wereldwijde mijnaanbod grotendeels vlak blijft. Basis economie is van toepassing, zei hij: wanneer de vraag stijgt en het aanbod niet, passen de prijzen zich omhoog aan.

De wending is dat centrale banken geduldig kopen, vaak inspringend bij dalingen, waardoor volgens Rickards een informele prijsbodem wordt gecreëerd. Geopolitiek heeft die trend alleen maar versterkt. Rickards benadrukte het bevriezen van Russische reserve-activa na de invasie van Oekraïne als een keerpunt.

Door soevereine reserves in het buitenland te immobiliseren, gaven westerse regeringen een signaal af dat reserve-activa kunnen worden gepolitiseerd. De reactie, zo betoogde Rickards, was voorspelbaar: landen geven steeds meer de voorkeur aan goud, dat niet met een toetsaanslag kan worden bevroren. Het ironische, merkte hij op, is dat Ruslands goudreserves meer zijn gestegen dan de waarde van de in beslag genomen activa.

Rickards verwierp ook het idee dat goud alleen bloeit in inflatoire omgevingen. Historisch gezien, zei hij, heeft goud goed gepresteerd tijdens deflationaire stress omdat beleggers op zoek zijn naar activa zonder tegenpartijrisico. Tijdens de Grote Depressie stegen de goudprijzen sterk, zelfs toen de consumentenprijzen daalden—een herinnering dat de rol van goud monetair is, niet cyclisch.

Goud’s Mars naar $10K en Bitcoin Bevindt zich Binnen een Ander Systeem

Met het oog op de toekomst betoogde Rickards dat het langetermijnpad intact blijft ondanks kortetermijnvolatiliteit. “Goud gaat het goed doen, ik kan het gemakkelijk naar $10.000 zien gaan,” zei hij, en kadert de beweging als een reflectie van valutadevaluatie in plaats van speculatieve overdaad.

Hoewel Rickards kort inging op de economische strategie van de Trump-regering en de nadruk op groei, energieproductie en fiscale ratio’s, benadrukte hij dat de aantrekkingskracht van goud niet afhangt van de dagelijkse politiek—of van de prijsbeweging van bitcoin. Bitcoin, zei hij, bevindt zich in een aparte baan, terwijl goud de reserve-activakeuze blijft voor instellingen die duurzaamheid zoeken in plaats van verstoring.

Lees ook: Inactieve Bitcoin Wallets Tonen Voortdurende Activiteit Ondanks Prijzen Onder de Zes Cijfers

Rickards maakte zorgvuldig onderscheid tussen bitcoin en goud, terwijl hij het minder als een reserve-activa behandelde en meer als een parallel financieel systeem met heel verschillende mechanismen. Hij betoogde dat veel van de liquiditeit van bitcoin door stablecoins stroomt in plaats van directe dollarstromen, een structuur die hij als fragiel en ondoorzichtig beschouwt, vooral wanneer die stablecoins sterk leunen op staatsobligaties als dekking.

In het kader van Rickards functioneert bitcoin als een speculatieve en transactionele activa binnen de crypto-economie, terwijl goud de favoriete keuze blijft voor centrale banken en soevereine actoren die op zoek zijn naar permanentie, neutraliteit en bescherming tegen politiek risico. Hij kaderde bitcoin niet als een vervanging voor goud, maar als een afzonderlijk instrument dat op een ander risicocurve opereert, gedreven door marktinfrastructuur in plaats van monetaire geschiedenis.

FAQ 🕰️

• Waarom stijgt goud nu?
  Centrale banken kopen gestaag terwijl het aanbod vlak blijft, waardoor prijzen in de loop van de tijd stijgen.
• Beweegt goud vanwege inflatieangst?
  Rickards stelt dat goud goed presteert in zowel inflatie- als deflatiecycli.
• Verlaten landen Amerikaanse staatsobligaties?
  Nee—Rickards zegt dat gegevens stabiel eigendom tonen, geen massale verkoop.
• Hoe past bitcoin in deze trend?
  Rickards beschouwt bitcoin als verschillend van goud en dient een andere rol in portefeuilles.