Ray Dalio waarschuwt dat Donald Trump’s tarievenbeleid kan leiden tot wereldwijde stagflatie en de handelsverhoudingen tussen de VS en China aanzienlijk kan veranderen. Dalio’s analyse benadrukt de “eerste-orde” effecten van tarieven, die inkomsten kunnen genereren maar ook de wereldwijde productiviteitsefficiëntie kunnen verminderen.
De Donkere Kant van Tarieven: Dalio Voorspelt Wereldwijde Stagflatie en Economische Onrust
Dit artikel is meer dan een jaar geleden gepubliceerd. Sommige informatie is mogelijk niet meer actueel.

Dalio steunt Trumps tariefrente-claim
Ray Dalio, oprichter van Bridgewater Associates, heeft een duidelijke waarschuwing afgegeven over de economische impact van het pas onthulde tarievenbeleid van de Amerikaanse president Donald Trump. Dalio stelde dat het tarievenregime kan leiden tot een stijging van wereldwijde stagflatie en de handelsrelaties tussen de VS en China aanzienlijk kan hervormen.
Dalio’s analyse, gepresenteerd in een recent commentaar, breekt de “eerste-orde” effecten van tarieven af. Hij merkt op dat tarieven inkomsten kunnen genereren voor het land dat ze oplegt, terwijl ze ook de wereldwijde productie-efficiëntie verminderen. Dit perspectief sluit aan bij Trump’s Bevrijdingsdagtoespraak, waarin hij herhaalde dat inkomsten uit tarieven de VS rijk maakten voordat in 1913 de inkomstenbelasting werd ingevoerd.
De Trump-administratie, door wederzijdse tarieven op te leggen aan zowel bondgenoten als vijanden, is ervan overtuigd dat deze maatregel, gecombineerd met bezuinigingen, snel het tekort van het land zal omvormen tot een overschot. Critici van de Trump-administratie stellen echter dat de tarieven de prijzen voor Amerikaanse consumenten zullen verhogen. Anderen waarschuwen dat deze de potentie hebben internationale handelsrelaties te schaden en het mondiale handelssysteem te ondermijnen.
De oprichter van Bridgewater Associates waarschuwde ondertussen dat de tarieven inherent stagflationair zijn, en een complexe wisselwerking van deflatoire en inflatoire druk over de hele wereld creëren.
“Tarieven zijn noodzakelijk in tijden van een internationaal grootmachtenconflict om binnenlandse productiecapaciteiten te waarborgen,” erkende Dalio, waarbij hij hun strategisch belang in periodes van geopolitieke spanning benadrukte.
Desondanks benadrukte hij ook hun potentieel om bestaande handelsonevenwichtigheden te verergeren en afhankelijkheden van buitenlands kapitaal te vergroten, wat bijzonder zorgwekkend is tijdens escalerende internationale conflicten.
De RMB van China zou moeten appreciëren
Ondertussen reiken Dalio’s zorgen verder dan de directe impact van tarieven, naar wat hij de “tweede-orde” gevolgen noemde die voortkomen uit vergeldingsmaatregelen, valutaschommelingen en centrale bankresponsen. Hij waarschuwde dat wederzijdse tarieven van getroffen naties wijdverbreide stagflatie kunnen veroorzaken, terwijl monetaire en fiscale beleidsaanpassingen het economische landschap verder zouden kunnen compliceren.
Een belangrijk twistpunt in Dalio’s analyse draait om de status van de Amerikaanse dollar als de primaire wereldwijde reservevaluta. Hoewel hij de voordelen van dit privilege erkent, waarschuwde hij voor het mogelijke misbruik, daarbij verwijzend naar de “overlening en schuldenproblemen” van de natie. Dalio stelde een mogelijke oplossing voor in een onderhandelde appreciatie van de Chinese yuan renminbi (RMB), een stap die volgens hem wederzijds voordelig zou kunnen zijn voor zowel de VS als China.
“Er is gezegd dat de RMB van China zou moeten appreciëren, wat waarschijnlijk tussen de Amerikanen en Chinezen zou kunnen worden overeengekomen als onderdeel van een handel- en kapitaaldeal, bij voorkeur wanneer Trump en Xi elkaar ontmoeten,” verklaarde Dalio.
Hij benadrukte de dringende noodzaak om bestaande onevenwichtigheden aan te pakken, waarbij hij waarschuwde voor hun “gevaarlijk onhoudbare” aard. Dalio voorspelde “plotse, onconventionele veranderingen” in de huidige monetaire, economische en geopolitieke orde.
Uiteindelijk concludeerde Dalio, zal de langetermijnimpact van deze beleidsveranderingen afhangen van factoren zoals vertrouwen in schulden- en kapitaalmarkten, de productiviteitsniveaus van landen en de aantrekkelijkheid van hun politieke systemen om te leven, werken en investeren.














