Ron Paul ag glaoch ar ‘An Bolgán is Mó i Washington’ mar Ardú Siúcra arna Mhéadú ag Fiacha

‘Is Cánacha iad Taraifí’: Deir Ron Paul go n-íocann Tomhaltóirí an Bille

Phléadáil an t-abhlóidóir saoirse Ron Paul gur chríochnaigh borradh tógtha ar “spreagadh” airgeadaíochta sa sean-stíl le féimheachtaí, boilsciú, agus athshocrú pianmhar—mar go n-éilíonn fíorfhás ceartú fíor. Má tá an borradh seo “is mó”, rabhadh sé, d’fhéadfadh an aisíoc a bheith comhréireach. Rianaigh sé an timthriall go dtí an tréimhse iar-2008 de rátaí nialasacha agus maoileasaíocht chainníochtúil, ag glaoch ar an gcáineadh inniu mar athsheinnt de mboilgeoga roimhe seo.

D’fhéach Rosini ar nós uachtaránachta: bród na stocmhargadh ar an mbealach suas, mar is cuma é ar an mbealach síos. Dúirt sé gur imirceadh é dhiúltú do bhoilsciú ó riarachán amháin go dtí an chéad, cé go dtugann billeáin teaghlaigh scéal iomlán éagsúil. Le ciorruithe ráta á n-ainting, dúirt sé, tá seans maith go leanfaidh praghsanna arda—cúis eile a fhéachann go bhfuil an leathnú reatha déanta.

Thar an mhacraireacht, dúirt Paul nach bhfuil an córas “caipitleachas” chomh mór agus atá cronyism—bhróig phláscadáin de chuid idirghabhálacha a dhíoltar mar dhaonlathas ach atá á stiúradh ag comhghuaillíochtaí 51% agus grúpaí a bhfuil suim speisialta acu. Is é an toradh, chuir sé béim air, brú ar an gComhthionól chun an t-airgead a choinneáil ag sreabhadh, fiú nuair a chothaíonn lucht reachtaíochta rud eile. I lár a thachta, is spórt dépháirtí é an idirghabhálachas atá cóirithe mar aontacht.

Ba é Taraifí Taispeántas A. Dúirt Paul go raibh siad mímhorálta agus go heacnamaíoch cúil mar go n-íocann tomhaltóirí an bille. Ag úsáid sampla de bhróga spóirt, dúirt sé gur pionós a bhí san cosaint do shiopadóirí le praghsanna níos airde cé gur bronnadh lucht táirgthe áirithe. “Is cánacha iad taraifí,” a dúirt sé, agus fiú gan an méid sin, ardófaí praghsanna ag soláthraithe eachtrannacha mar fhreagra ar bhacainní SAM—costais a scaipfidh ar cheannaitheoirí sa deireadh.

Chuir Rosini uimhreacha leis an gcáineadh, ag lua thart ar $219 billiún bailithe trí taraifí agus meastachán Goldman Sachs go n-ítheann Meiriceánaigh 86% den bhille—airgead nach ndéanann mórán difríochta sa tsoláthar ach a léiríonn caiteachais ar nós deontais chabhair SAM do thíortha eachtracha. Dúirt sé go bhfuil ráitis iontach faoi ghealltanais infheistíochta il-trilliún dollar, faoi láthair, roscán níos faide ná réaltacht eacnamaíoch.

Dúirt an bheirt gurb é an demagóireacht ann toisc go bhfuil daoine ag súil le gnótháin gearrthéarmacha, agus go lubháiltear na sraitheanna rothair. Mhaígh Paul go bhfuil cónaí ar na Stáit Aontaithe i ngeilleagar síoraí “measctha”—gné den chorparáidíocht, gné den pleanáil lárnach—áit a n-ardóidh an dá pháirtí an stát i relay. Is é an ceartú fíor, a dúirt sé, ná filleadh ar theorainneacha bunreachtúla, airgead fuaime, agus malartú saor an mhargaidh.

Fós, chríochnaigh siad ar nóta leath-iomlán: tá ábhartha ábhar, agus is féidir le heacnamaíocht níos fearr scaipeadh go tapa nuair a bhuaileann costasanna idirghabhála go crua go leor. Ag lua na ngrúpaí atá ag múineadh prionsabail na hOstaire, dúirt Paul gur féidir le tuairim phoiblí dul go sciobtha—beartais Covid-19 ina staidéar cás le déanaí. Go dtí sin, spreag Paul agus Rosini aire na daoine, agus níos lú compánach a dhéanamh ón aicme pholaitiúil. Chéir siad gur féidir an casadh sin má aistríonn na vótóirí cumhacht ó antoisce ar aontacht ó phairtí ar bith.