آیا کریپتو یک اوراق بهادار است؟ قسمت سوم: تراکنش‌های بازار ثانویه

خود توکن همیشه امنیت نیست

مقاله‌ای که در زیر آمده توسط الکس فوراند و مایکل هنلسمن برای Kelman.Law نوشته شده است.

یک توسعه مرکزی در علم حقوق رمزنگاری مدرن این است که به صورت فزاینده ای شناخته می‌شود که یک توکن که به تنهایی به عنوان یک شیء دیجیتال وجود دارد، به‌طور خودکار یک اوراق بهادار نیست. چیزی که ممکن است به عنوان اوراق بهادار تلقی شود، قرارداد سرمایه‌گذاری است – ترتیبات، طرح یا وعده‌های مربوط به توزیع توکن – نه خود توکن.

چندین دادگاه اکنون این تمایز را پذیرفته‌اند، که به ویژه در SEC v. Ripple Labs بارز است، جایی که دادگاه حکم داده است که فروش‌های بازار ثانویه XRP معاملات اوراق بهادار نیستند زیرا خریداران بر اساس تلاش‌های مدیریتی ریپل خریداری نکرده‌اند. اهمیت قانونی این موضوع بزرگ است: اگر قرارداد امنیت باشد و نه خود توکن، بنابراین وضعیت امنیتی به‌طور خودکار به همه معاملات پایین‌دست پیوست نمی‌شود.

فعلاً، به نظر می‌رسد SEC نیز این موضع را اتخاذ کرده است. کمیسیونر SEC، پل اتکینز، اخیراً توضیح داد که “ممکن است که یک توکن خاص به عنوان بخشی از یک قرارداد سرمایه‌گذاری در یک پیشنهاد اوراق بهادار فروخته شود،” اما باور دارد که “بیشتر توکن‌های رمزنگاری که امروزه معامله می‌شوند خودشان اوراق بهادار نیستند.”

علاوه بر این، اتکینز همچنین پیشنهاد کرده است که توکنی که زمانی یک اوراق بهادار بوده است ممکن است به چیزی غیر از اوراق بهادار تبدیل شود، توضیح داد:

“شبکه‌ها بالغ می‌شوند. کد منتشر می‌شود. کنترل پراکنده می‌شود. نقش صادرکننده کاهش می‌یابد یا از بین می‌رود. در بعضی مواقع، خریداران دیگر به تلاش‌های مدیریتی اساسی صادرکننده متکی نیستند و بیشتر توکن‌ها اکنون بدون انتظار معقولی که یک تیم خاص هنوز در رأس است معامله می‌شوند.”

این تمایز نحوه تحلیل بازارهای ثانویه را تغییر می‌دهد. بدین معنی است که خرید و فروش توکن‌ها در بورس‌ها ممکن است معاملات اوراق بهادار محسوب نشود اگر آن معاملات از قرارداد سرمایه‌گذاری اصلی و انتظارات بنیادی به آن قرارداد جدا باشند.

در چنین مواردی، بورس‌هایی که تسهیل کننده آن معاملات هستند ممکن است از طبقه‌بندی به عنوان کارگزاران اوراق بهادار یا بورس‌ها اجتناب کنند، زیرا معاملات دیگر شبیه قراردادهای سرمایه‌گذاری نیستند. تحقیقات باید بر اینکه آیا پیوند بین انتظارات ارزشی به‌وسیله صادرکننده و تجارت توکن ادامه می‌یابد یا خیر، متمرکز باشد تا اینکه بر وجود مجرد توکن.

هنگامی که معاملات ثانویه مسائل امنیتی را برمی‌انگیزد

این واقعیت که توکن‌ها به ذات خود اوراق بهادار نیستند به این معنی نیست که هر معامله در بازار ثانویه امن است. کسانی که در حال ارزیابی معاملات ثانویه هستند باید بر اینکه آیا واقعیت اقتصادی معامله همچنان یک قرارداد سرمایه‌گذاری را منعکس می‌کند تمرکز کنند، حتی پس از اینکه توکن‌ها وارد گردش عمومی شده‌اند.

تحقیق این است که آیا خریداران همچنان — به‌طور صریح یا ضمنی — به تلاش‌های صادرکننده برای تقویت ارزش توکن متکی هستند، آیا بیانیه‌های تبلیغاتی یا کمپین‌های بازاریابی مداوم همچنان به رشد تیم تاکید می‌کنند و آیا صادرکننده همچنان نقش مهمی در “مدیریت اکوسیستم” از جمله عملیات خزانه‌داری، جدول زمانی صدور توکن، ارتقاء شبکه یا تعهدات نقشه راه عمومی دارد.

همچنین بخوانید: آیا رمزنگاری یک اوراق بهادار است؟ قسمت دوم: توکن‌های کاربردی

همچنین مهم است که در نظر بگیریم آیا خریداران و توسعه‌دهندگان اطلاعات نامتقارن دارند یا خیر. اگر افراد داخلی اطلاعاتی بیشتر از آنچه خریداران بازاری باز می‌دانند درباره سلامت، پیشرفت یا ریسک‌های پروژه داشته باشند، این عدم تعادل می‌تواند به یک نتیجه گیری مبنی بر اینکه خریداران به‌طور معقولی بر تلاش‌های صادرکننده متکی بوده‌اند، کمک کند.

در نهایت، دادگاه‌ها اعتراف می‌کنند که توکن‌ها می‌توانند تحول پیدا کنند و از ابزارهای شبیه امنیت در مراحل اولیه و وابسته به صادرکننده به دارایی‌های شبیه به کالا تبدیل شوند زمانی که تمرکز زدایی به‌طور معناداری اتکای به یک تیم اصلی را کاهش می‌دهد. با این حال، قوانین به تازگی شروع به پذیرش این دیدگاه پویا کرده‌اند، که باعث عدم قطعیت پیرامون زمان یا اینکه آیا چنین تحولی روی می‌دهد، شده است.

در این منظره‌ای که به سرعت در حال تحول است، آگاه و سازگار بودن بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. چه سرمایه‌گذار باشید، چه کارآفرین یا کسب و کار مرتبط با ارز دیجیتال، تیم ما اینجاست تا کمک کند. ما مشاوره حقوقی لازم برای پیمایش این تحولات هیجان‌انگیز را فراهم می‌کنیم. اگر فکر می‌کنید می‌توانیم کمک کنیم، یک مشاوره را برنامه‌ریزی کنید اینجا.